Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
سلاطین نژادا خلیفه پناهاتوئی مملکت بخش و اسلام پرور
Кыта 187یکی دو زایند آبستنان مادر طبعز من بزاد به یکباره صدهزار پسر
Кыта 197با در و دشت ساز خاقانیخانه و خوان ناسزا منگر
Кыта 200عیسی دورانم و این کور شد دجال منقدر عیسی کی نهد دجال ناموزون کور
Кыта 201علم دین کیمیاست خاقانیکیمیائی سزای گنج ضمیر
Кыта 207جان عطارد از تپش خاطر وحیدچونان بسوخت کز فلک آبی نماندش
Кыта 209زین خام قلتبان پدری دارمکز آتش آفرید جهاندارش
Кыта 222صِدتُ فی بغدادَ ظَبیاً قَد اُلِفصُدغُهُ جیمٌ و ذا قَدٍّ اَلِف
Кыта 223باز به میدان ما فوج بلا بسته صفپای فلک در میان رسم امان بر طرف
Кыта 224این گربه چشمک این سگک غوری غرکسگسارک مخنثک و زشت کافرک
Кыта 237خاقانیا به کعبه قسم یاد کن که منزانگه که کعبهوار در این سبز پردهام
Кыта 241بخ بخ ار فاروق ثانی را کنم مدحت به جانکاجتهاد حیدری رای مُصیبش یافتم
Кыта 245جمال شاه سخا بود و بود تاج سرموحید گنج هنر بود و بود عم به سرم
Кыта 248فرزند بمرد و مقتدا همماتم ز پی کدام دارم
Кыта 253نه سیل است طوفان نوح است ویحکمن از نوح طوفان سخا میگریزم
Кыта 266دی فرد و خفته بخت سوی ارمن آمدمامروز جفت نعمت بسیار میروم
Кыта 272ز کام نهنگان برون آمدیمز غرقاب دریای خون آمدیم
Кыта 289قسم تو ریاست از ریاستاسمی است شریف و معنیی دون
Кыта 303ای بلخیَک سَقَط چه فرستی به شهر ماچندین سُقاطهٔ هوس افزای عقل کاه
Кыта 307بر در خواجه از تظلم خلقبشنو آن نالهٔ پراکنده
Кыта 309هرچه امن و فراغت است و کفافیافت خاقانی از جهان هر سه
Кыта 310ای چرخ لاجوردی بس بوالعجب نمائیکآیینهٔ خسان را زنگارها زدائی
Кыта 317گر به دل آزاد بودمی چه غمستیعقدهٔ سودا گشودمی چه غمستی
Кыта 348گویند کز تبی ملک الشرق درگذشتای قهر زهردار الهی چنین کنی
Кыта 362سعد و نحس شب سپید و سیاهخاتم مُقتَفی نمیشاید
Газель 14گر مدعی نهای غم جانان به جان طلبجان چون به شهر عشق رسد نورَهان طلب
Газель 19کار عشق از وصل و هجران درگذشتدرد ما از دست درمان درگذشت
Газель 26آگه نهای که بر دلم از غم چه درد خاستمحنت دواسبه آمد و از سینه گرد خاست
Газель 40فرمان ملک چه ساحری ساختکز سحر بهار آزری ساخت
Газель 50روی تو دارد ز حسن آنچه پری آن نداشتحسن تو دارد ملک آنکه سلیمان نداشت