Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
کس همچو من غریب بییار مبادبیچاره و عاجز و گرفتار مباد
Рубаи 136معشوقه ز لب آب حیات انگیزدپس آتش تب چرا ازو نگریزد
Рубаи 146غم شحنهٔ عشق است و بلا انگیزدجان خواهد شحنگی و رنگ آمیزد
Рубаи 149ای کشته مرا لعل تو مانند بسدوی کشته به دندان بسد عاشق صد
Рубаи 160خاقانی هر شبت شبستان نرسدتو مفلسی این نعمتت آسان نرسد
Рубаи 162چون رایت حسن تو بر افلاک زنندعشاق تو آتش اندر املاک زنند
Рубаи 164چرخ استر توسن جل سبز اندر برخاقانی ازین توسن بد دست حذر
Рубаи 183آن کعبهٔ دل گرفته رنگ است هنوزبا ماش به پای پیل جنگ است هنوز
Рубаи 185در طبعِ بَهیمهسار، مردمخو باشبا عادت دیوسان، مَلَک نیرو باش
Рубаи 197خاقانی را دلی است چون پیکرِ تیغرخ چون حلی و سرشک چون گوهرِ تیغ
Рубаи 200نه خاک توام به آدمی کردهٔ عشقنه مرغ توام به دانه پروردهٔ عشق
Рубаи 219اکنون که شب آمد برود جانانمگر خورشید است عادتش میدانم
Рубаи 235دل دل طلبید از پی ره دلجویمبدرود کنان کرد گذر در کویم
Рубаи 243دود افکن را بگو که بس نالانمدودی بر شد که دودگین شد جانم
Рубаи 265تا رخت بیفکند به صحرا دل منسرمایه زیان کرد ز سودا دل من
Рубаи 267ای روی تو محراب دل غمناکانوی دست تو سرمایهٔ بر سر خاکان
Рубаи 289صد ساله ره است از طلب من تا تودر بادیهٔ طلب من آیم یا تو
Рубаи 291چشمم به گل است و مرغ دستان زن تومیلم به می است و رطل مرد افکن تو
Рубаи 293صبح است شراب صبح پرتو دَردِهزو هر جو جوهری است، جو جو درده
Рубаи 294خاقانی عمر گم شد، آوازش دهدل هم به شکست میرود، سازش ده
Рубаи 295خاقانی را خون دل رز دَردِهدل سوخته را خام روان پز درده
Рубаи 305گفتم پس از آن روز وصال ای دلخواهشبهای فراقت چه دراز آمد آه
Рубаи 308ای با تو مرا دوستی سی روزهاز خدمت تو وصل کنم دریوزه
Рубаи 319خاقانی اگر پند حکیمان خواندیپس نام زنان را به زبان چون راندی
Рубаи 327خاقانی را طعنه زنی هر گاهیکو ... طلبد به ... نجوید راهی
Рубаи 333خاقانی اگر شیوهٔ عشق آغازییارانت خسند با خسان چون سازی
Рубаи 337بیدل نیَمی گر به رخت بنگرمیگمره نیَمی گر به درت بگذرمی
Рубаи 345ای زلف بتم عقرب مه جولانیجادو صفتی گرچه به ثعبان مانی
Рубаи 346راهی که در او خنگ فلک لنگ شدیاز وسعت او دل جهان تنگ شدی
Рубаи 347خاقانی اگر سرزدهٔ یار آییدر سرزدگی مگر کُلهدار آیی