Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
چون گشایند اهل همت دست خودکهتران را پایبست خود کنند
Кыта 170بر اهل کرم لرز خاقانیاکه بر کیمیا مرد لرزان بود
Кыта 174دست بر پای آز نه یک چندتا سری بر تو سر گران نشود
Кыта 185روزی میان بادیه بر لشکر عجمدست عرب چو غمزهٔ ترکان سنان کشید
Кыта 186سلاطین نژادا خلیفه پناهاتوئی مملکت بخش و اسلام پرور
Кыта 187یکی دو زایند آبستنان مادر طبعز من بزاد به یکباره صدهزار پسر
Кыта 192علوی دوست باش خاقانیکز عشیرت علی است فاضلتر
Кыта 197با در و دشت ساز خاقانیخانه و خوان ناسزا منگر
Кыта 200عیسی دورانم و این کور شد دجال منقدر عیسی کی نهد دجال ناموزون کور
Кыта 202ای خواجه حساب عمر برگیرزین خط دو رنگ شام و شبگیر
Кыта 205جمال صفاهان نظام دومکه گیتی سیم جعفر انگاشتش
Кыта 207جان عطارد از تپش خاطر وحیدچونان بسوخت کز فلک آبی نماندش
Кыта 222صِدتُ فی بغدادَ ظَبیاً قَد اُلِفصُدغُهُ جیمٌ و ذا قَدٍّ اَلِف
Кыта 224این گربه چشمک این سگک غوری غرکسگسارک مخنثک و زشت کافرک
Кыта 237خاقانیا به کعبه قسم یاد کن که منزانگه که کعبهوار در این سبز پردهام
Кыта 241بخ بخ ار فاروق ثانی را کنم مدحت به جانکاجتهاد حیدری رای مُصیبش یافتم
Кыта 245جمال شاه سخا بود و بود تاج سرموحید گنج هنر بود و بود عم به سرم
Кыта 248فرزند بمرد و مقتدا همماتم ز پی کدام دارم
Кыта 253نه سیل است طوفان نوح است ویحکمن از نوح طوفان سخا میگریزم
Кыта 261بر درد دل دوا چه بود تا من آن کنمگویند صبر کن، نه همانا من آن کنم
Кыта 266دی فرد و خفته بخت سوی ارمن آمدمامروز جفت نعمت بسیار میروم
Кыта 272ز کام نهنگان برون آمدیمز غرقاب دریای خون آمدیم
Кыта 278دبیران را منم استاد و میران را منم قُدوهمرا هم قُدوه هم استاد عزالدین بوعمران
Кыта 289قسم تو ریاست از ریاستاسمی است شریف و معنیی دون
Кыта 295ای پور ز خاقانی اگر پند پذیریزین پس نشود عالم خاک آبخور تو
Кыта 302دبیر ما به صفت روبه است گوا دم اوبلی هر آینه روباه را دم است گواه
Кыта 307بر در خواجه از تظلم خلقبشنو آن نالهٔ پراکنده
Кыта 309هرچه امن و فراغت است و کفافیافت خاقانی از جهان هر سه
Кыта 310ای چرخ لاجوردی بس بوالعجب نمائیکآیینهٔ خسان را زنگارها زدائی
Кыта 314اهل دلی ز اهل روزگار نیابیانس طلب چون کنی که یار نیابی