Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
دریاب که دل برفت و تن هم بنماندوان سایه که بد نشان من هم بنماند
Рубаи 135روزی فلکم بخت بد ار باز آرداز این دل گم بوده خبر باز آرد
Рубаи 139خاقانی از آن کام که یارت ندهدنومیدی و چرخ داد کارت ندهد
Рубаи 143گردیِ لبت از لبم به بوسی آزَردتب دوش تن مرا بیازرد به درد
Рубаи 163خاقانی ازین خانه و خوان غداربرخیز و به خانیان کلیدش بسپار
Рубаи 171دل کوفتهام چو تخمکان ز آتش قهرلب شسته به هفت آب ز آلایش دهر
Рубаи 182دل، سُغْبهیِ عشقِ توست، با تن مَسِتیزاینک دل و تن، تو راست؛ با من مَسِتیز
Рубаи 213دُر زآن لب لعل نوش خوردت چینملاله همه زآن رخ چو وردت چینم
Рубаи 234کشتند مرا کز تو پراکنده شومغم نیست اگر بر درت افکنده شوم
Рубаи 255بس کور دل است این فلک بیسر و بنزان کم نگرد به صورت آرای سخن
Рубаи 257ای دوست به ماتم چه نشینی چندینکز ماتم تو شدیم با مرگ قرین
Рубаи 266خاقانی اگر توئی ز صافی نفسانبر گردن کس دست به سیلی مرسان
Рубаи 274چون زندگی آفت است جانم گم کنچون سایه حجاب است نشانم گم کن
Рубаи 297خاقانی و روی دل به دیوار سیاهکز بام سپهر ملک بیرون شد ماه
Рубаи 315نفسم جنب غرامت است ای دلجویکو تیغ که غسلها توان کرد بدوی
Рубаи 317خاک ار ز رخت نور برد گهگاهیمنزل به فلک برآورد چون ماهی
Рубаи 320چون مجلس عیش سازی استاد علیجان تو و قطرهٔ میِ قُطرَبلی
Рубаи 338سیمرغ وصالی ای بت عالی رایدادی لقبم همای گیتی آرای
Рубаи 344شبهای سده زلف مغانفش داریدر جام طرب بادهٔ دلکش داری
Рубаи 350گر من نه به دل داغ برافکندهامیبا تو ز غم آزاد و تو را بندهامی
Кыта 10بترس از بدِ خلق خاقانیاولیکن ز بد دِه امان خَلق را
Кыта 40زین اشارت که کرد خاقانیسرفراز است بلکه تاجوَر است
Кыта 46شاکرم از عزلتی که فاقه و فقر استفارغم از دولتی که نعمت و ناز است
Кыта 77نه معن زائده دانم نه حاتم طائینه آنکه از پی هجران میهمان بگریست
Кыта 100رای اقضی القضاة اگر خواهدزله پیش از نکاح بفرستد
Кыта 115با آینهٔ ضمیر مخدومخواهد که نفس زند نیارد
Кыта 117دلت خاقانیا زخم فلک راستکه آن چوگان جز این گویی ندارد
Кыта 136خاقانی ار زبان ز سخن بست حق اوستچند از زبان نیافته سودی زیان کشد
Кыта 139چه شد که بادیه بربود رنگ خاقانیکه صبح فام شد از راه و شامگون آمد
Кыта 163چون به حد کوفه باز آیند حاج از بادیهخلق یک فرسنگ استقبال خویشان میکنند