Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
دلبر آن به که کسش نشناسدنوبر آن به که خسش نشناسد
Газель 175آن دم که صبح بینش من بال برگشادآن مرغ صبحگاه دلم تیز پر گشاد
Газель 177آباد بر آن شب که شب وصلت ما بودزیرا که نه شب بود که تاریخ بقا بود
Газель 182آن کو چو تو دلربای داردبر فرق زمانه پای دارد
Газель 202از این دهرنگتر یاری نپندارم که دارد کساز این بینورتر کاری نپندارم که دارد کس
Газель 206هر دل که غم تو داغ کردشخون جگر آمد آب کردش
Газель 220ز خاک پاشی در دستخون فروماندیمز پاکبازی نقش فنا فرو خواندیم
Газель 225گرچه به دست کرشمهٔ تو اسیرماز سر کوی تو پای بازنگیرم
Газель 228خون دلم مخور که غمان تو میخورمرحمی بکن که زخم سنان تو میخورم
Газель 244مرا گوئی چه سر داری، سر سودای او دارمبه خاک پای او کهامید خاک پای او دارم
Газель 255خوش خوش از عشق تو جانی میکنموز گهر در دیده کانی میکنم
Газель 305خیال روی توام غمگسار و روی تو نهبه هر سوئی که کنم راه، راه سوی تو نه
Газель 313ای زیر نقاب مه نمودهماه من و عید شهر بوده
Газель 339آن لعل شکر خنده گر از هم بگشاییحقا که به یک خنده دو عالم بگشایی
Газель 362به رخت چه چشم دارم که نظر دریغ داریبه رهت چه گوش دارم که خبر دریغ داری
Газель 368هدیهٔ پای تو زر بایستیرشوهٔ رای تو زر بایستی
Газель 374گر بر در وصالت امید بار بودیبس دیده کز جمالت امیدوار بودی
Газель 382ز من گسستی و با دیگران بپیوستیمرا درست شد اکنون که عهد بشکستی
Газель 383یک زبان داری و صد عشوهگریمن و صد جان ز پی عشوه خری
Газель 387خاکم که مرا منی نیابیبادم که مرا تنی نیابی
Газель 393تعاطی الکأس من شأن الصبوحِفاسق الراح یا ریحان روحی
Газель 398چو عمر رفته تو کس را به هیچ کار نیاییچو عمر نامده هم اعتماد را نبشایی
Газель 400لالهرخا! سمنبرا! سروِ روان کیستی؟سنگدلا! ستمگرا! آفتِ جانِ کیستی؟
Касыда 97چشم بر پردهٔ امل منهیدجرم بر کردهٔ ازل منهید
Касыда 118سر حد بادیه است روان پاش بر سرشجان را حنوط کن ز سموم معطرش
Касыда 132طفلی و طفیل توست آدمخردی و زبون توست عالم
Касыда 133با آنکه به موی مانم از غمموئی ز جفا نمیکنی کم
Касыда 137صبح وارم کآفتابی در نهان آوردهامآفتابم کز دم عیسی نشان آوردهام
Касыда 177عالم جان خاص توست نوبه فرو کوب هینگوهر دل خاک توست رد مکن ای نازنین
Касыда 185ما را دلی است زله خور خوان صبحگاهجانی است خاک جرعهٔ مستان صبحگاه