“İstedad əsil-nəcabətdən artıqdır”Volter

Sən mənim üstümdə söz götürübsənnadan kəkələyib lovğalananda.Sən külün içindən köz götürübsən,yəqin zərifliyin itib o anda.

O duya bilməzdi nəydi bu ülfət,bələdçi cildində nabələd idi.Həqiqi ləyaqət, yalançı şöhrətüz-üzə gəlmişdi, bir qələt idi.

Döyər sinəsinə bəzi adamlar,qalxar arsız-arsız namus-ar deyə.Vətəni başına çətirtək tutarbir yaz yağışında islanar deyə.

Səni üşüdürdü soyuq nəfəsi,gör o, ürəyini harda qırırdı.Qadın qüruruna qəsdi-qərəzi“kişi qeyrətinə” sığışdırırdı.

Üzr istəyəydi səndən o, gərək,nə üz lazım idi, nə də cəsarət;Qadın qarşısında səcdə eləməkqadın nəzərində qalxmaqdı fəqət.

Allahın say-seçmə bir bəndəsiydi:əsli, nəcabəti, nələr və nələr.Eh, o da mikrofon xanəndəsiydi,üzdə əl çalırlar, dalda söyürlər.

Baxıb ətrafına bir fənd qururdu,mərhəmət umurdu kimdənsə yazıq.O qalib rolunda məğlub olurdu,sənlə mən – ikimiz tamaşaçıydıq.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов