چو سقراط را داد نوبت سخنرطب ریزشد خوشه نخل بن

جهانجوی را گفت پاینده باشبه دین و به دانش گراینده باش

همه آرزوها شکار تو بادنهفت جهان آشکار تو باد

ز پرسیدهٔ شهریار جهانکه داند که هست این پژوهش نهان

ولیکن به اندازهٔ رای خویشکند هر کسی عرض کالای خویش

نخستین ورق کافرینش نبودجز ایزد خداوند بینش نبود

ز هیبت برانگیخت ابری بلندهمان برق و باران او سودمند

ز باران او گشت پیدا سپهرپدید آمد از برق او ماه و مهر

ز ماهیتی کز بخار او فتادزمین گشت و بر جای خویش ایستاد

از این بیشتر رهنمون ره نبردگزافه سخن بر نشاید شمرد

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе