شد غلام ملک به می خوردنبشدند از پیش به پی کردن

Getdi mey içməyə şahın qulamı,Şah saldı dalınca neçə adamı.

یافتندش به کنج میخانهمفلس و عور و مست و دیوانه

Onu meyxanənin küncündə xumar,Lüt, müflis halında gedib tapdılar.

پس بگفتند پند و هیچ نگفتمیکشیدند و او دگر میخفت

Çox öyüd verdilər, heç nə demədi,Yerlə sürüdülər, yenə dinmədi.

رند کی میگذشت آشفتهبارها خانه پدر رفته

Öz ata evini xaraba qoyanBir rindcik keçirdi oradan bu an.

دید کان گیرو ده مجازی نیستگفت: خشم ملوک بازی نیست

Gördü bu vur-haray oyuncaq deyil,Dedi: – “Şah qəzəbi oyun deyil, bil.

بهلیدش چنانکه مست افتدکه بلا بیند ار به دست افتد

Buraxın məst halda qalsın bu sayaqOna öyüd verər dərd, bəla ancaq”.

خواجه هر چند پر هنر داندجرم خود بنده نیکتر داند

Xacədə olsa da, düzü, çox hünər,Bəndə öz eybini yaxşıraq bilər.

قصهٔ این پسر بپرس ازمنکین خمارش به از خمار شکن

Siz məndən öyrənin kimdir bu oğlan,Xoşdur sərxoşluğu ayıqlığından.

آنچه گفتیم حال دانا بودکه به علم و بدین توانا بود

Alimin canıydı dediyim adam,Elmdə, həm dində qadirdi tamam.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О вине