زن به چشم تو گر چه خوب شودزشت باشد چو خانه روب شود

زن مستور شمع خانه بودزن شوخ آفت زمانه بود

پارسا مرد را سر افرازدزن ناپارسا بر اندازد

چون تهی کرد سفره و کوزهدست یازد به چادر و موزه

پیش قاضی برد که: مهر بدهبه خوشی نیستت به قهر بده

زن پرهیزگار طاعت دوستبا تو چون مغز باشد اندر پوست

زن ناپارسا شکنج دلستزود دفعش بکن، که رنج دلست

زن چو خامی کند بجوشانشرخ نپوشد، کفن بپوشانش

زن بد را قلم به دست مدهدست خود را قلم کنی زان به

زان که شوهر شود سیه جامهبه که خاتون کند سیه نامه

چرخ زن را خدای کرد بحلقلم و لوح، گو: به مرد بهل

بخت باشد، زن عطارد رویچون قلم سر نهاده بر خط شوی

زن چو خطاط شد بگیرد همهم چو بلقیس عرش را به قلم

کاغذ او کفن، دواتش گوربس بود گر کند به دانش زور

آنکه بی‌نامه نامها بد کردنامه خوانی کند چه خواهد کرد؟

دور دار از قلم لجاجت اوتو قلم میزنی، چه حاجت او؟

او که الحمد را نکرد درستویس و رامین چراش باید جست؟

زن و سوراخ مار و سوراخستور بود شوخ مار با شاخست

شخ او باش، بر شکن شاخشمار خود را مهل به سوراخش

به جداییش چند روز بسازچند شب نیز طاق و جفت مباز

طاق باید شد از چنان جفتیکه همین خیز داند و خفتی

وقت خواب از رخش مگردان پشتکه در انگشتری جهد انگشت

زن چو بیرون رود، بزن سختشخود نمایی کند، بکن رختش

ور کند سرکشی، هلاکش کنآب رخ میبرد، به خاکش کن

چون به فرمان زن کنی ده و گیرنام مردی مبر، به ننگ بمیر

پیش خود مستشار گردانشلیک کاری مکن به فرمانش

راز خود بر زن آشکار مکنخانه را بر زنان حصار مکن

زن بد را نگاه نتوان داشتنیک زن را تباه نتوان داشت

عشق داری، بزن مگوی که: هستکه ز دستان او نشاید رست

زن بد کار خویش خواهد کردپس ببندی، ز پیش خواهد کرد

زن چو مارست، زخم خود بزندبر سرش نیک زن که بد بزند

مارت ابلیس در بهشت کندتا ترا پای بند کشت کند

چون بری در درون جنت بار؟وز برون دوستی کنی با مار؟

مکنش پرورش به مهر و به مهرزانکه نقشین بود ولی پر زهر

نرمی و نقش مار گَرزه بهلزهر دنبال بین و زهرهٔ دل

نه به حجت توان به راه آوردنه به اقرار در گناه آورد

نه به سوگند راست کار شودنه به پیمان و عهد یار شود

تا که باشی کشد در آغوشتچون برفتی کند فراموشت

گر جوی خرج سازی از مالشنرهی، تا تو باشی از، قالش

زن چو نیکوترست هیچ بودزآنکه چون مار پیچ پیچ بود

مروش پی، تلف مکن مالتکه سبک در کشد به دنبالت

بگذر از مارگیر وسلهٔ اوکه به جز زهر نیست زلهٔ او

جسم را بند و روح را بندهچه روی از پی ششی گنده؟

غول خود را مدان به جز زن خودبر منه پای او به گردن خود

زانکه چون غول در سرای شودگردنت را دوال پای شود

Qadın xoş gəlsə də gözə nə qədər,Çirkindir, evyıxan olarsa əgər.

İsmətli qadındır evə şam, çıraq,İsmətsiz bir qadın afətdir ancaq.

Namuslu qadından ucalar başlar.Namussuz qadından alçalar başlar.

Süfrəni, kuzəni boşaldan zaman,Çadıra, çəkməyə əl atar haman.

Gedib tez qazıdan o mehr istəyər,Zorla alar, xoşla verməsən əgər.

Təmiz, sözəbaxan qadın, aşikar,Sənlə bir qabıqda ləpə tək olar.

İsmətsiz qadından ağrıyar ürək,Rədd et, ürəyini ağrıtma, gerçək.

Qadın çiy olarsa, bişir onu sən,Üzünü örtməsə, geyindir kəfən.

Pis qadın əlinə sən vermə qələm,Bundansa əlini tez eylə qələm.

Qadının bir məktub, bil, yazmasındanKişi qara geysə yaxşıdır, inan.

Qadına cəhrəni verdi Haqq özü,Verdi qələmi də kişiyə, düzü.

Xoşdur Ütarid üz bir yarı olmaq,Ələ qələm alsa, ondan keç ancaq.

Qadın xəttat olsa, Bilqeystək əgərQələmlə göyləri o, fəth eyləyər,

O, elmə, yazıya meyl etsə həmən,Dəvatı məzar et, kağızı kəfən.

Adı batırırsa qələmsiz əgər,Gör yazmaq öyrənsə, onda neyləyər.

Eylə həvəsini qələmdən uzaq,Sən qələm vurursan, bu bəsdir ancaq.

Hələ düz oxumur “əlhəmdi”, gerçək,“Veys-Ramin”i bilmək ona nə gərək?!

Zəhərli ilandır əxlaqsız arvad,Şux olsa, buynuzlu ilandır, fəryad.

Sındır buynuzunu buynuzla hamanSən ondan neçə gün uzaqda dayan...

Gəzəyən olarsa, möhkəm döy onuÖzünü göstərsə, çıxart donunu.

Məhv elə üzünə ağ olsa əgər,Basdır torpaqlara, abrını tökər.

Qadının sözüylə hərəkət etsən,Sən kişi adına layiq deyilsən.

İstəsən onunla məşvərət elə,Ancaq bir iş görmə buyruğu ilə.

Açma öz sirrini qadına heç vaxt,Evi zindan etmə qadına nahaq.

Heç vaxt pis qadını olmaz gözləmək,Yaxşı qadın isə korlanmaz, gerçək.

Söyləmə özünə qadını sevsən,Qurtara bilməzsən bil hiyləsindən.

Pis qadın işini görəcək, bişəkk,Qarşısını alsan, gizli edəcək.

Pis qadın ilandır, tökəcək zəhər,O vurar, sən onu vurmasan əgər...

Sən yüklə cənnəti necə görərsən,Necə dost olursan bu ilanla sən?!

Sən onu oxşama, etmə ehtiram,Üzü gözəl, içi zəhərdir tamam.

Olsa da gürzələr bəzəkli, yumşaq,Aldanma, sən onun zəhərinə bax!

Dəlillə, məntiqlə o, yola gəlməz,Görməz günahını, etiraf bilməz.

Nə anda, ilqara bir an düz çıxar,Nə əhdə, peymana olar vəfadar.

Nə qədər ki, varsan qucaqlayacaq,Gözdən iraq oldun, könüldən iraq.

Malından xərcləsən bir arpa qədər,Dedisi-qodusu illərlə çəkər.

Qadının gözəli bir şey deyil, bax!Çünki o ilantək qıvrılar ancaq.

Onunçün malını eyləmə hədər,O, hər vaxt istəsə səni bənd edər.

Çalış, pis qadından hər vaxt ol uzaq,Əzabdır zəhəri hər zaman ancaq.

O, ruha bəndədir, bədənə cidar.Qaçma arxasınca belə biqərar.

Sən öz arvadını div hesab elə,Ona məftun olma bu qədər belə.

Hal sənin evinə basarsa ayaq,Boynundan asılar tüfeyli sayaq.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов