چون گره بر سر آن زلف دو تاه اندازد
چون گره بر سر آن زلف دو تاه اندازدمشک را خوارتر از خاک به راه اندازد
اگر آن چاه زنخدان به سر کوچه بردای بسا دل! که در آن کوچه به جاه اندازد
نظر زهره کند، خنجر مریخ زندنور خورشید دهد، پرتو ماه اندازد
چشم آن ترک سپاهی به هزیمت ببردناوک غمزه چو در قلب سپاه اندازد
گر گواهیش بیارم که: مرا زلف تو کشتحسن او لرزه بر اندام گواه اندازد
تیر هجرم به جگر در زد و اندیشه نکردکه دلم در پی او ناوک آه اندازد
اوحدی، دیده مدوز از رخ او، عیبی نیستگر گدایی نظری بر رخ شاه اندازد
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/ovhadi-qezel-211
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О любви
Qədəm basdın didələrim üstünə,Sən xoş gəldin, səfa gəldin, sevdiyim.
گلچین که آمد ای گل من در چمن نباشمآخر نه باغبانم شرط است من نباشم
Dərbəndə gəlSalam olsun sənə, ey aşiq Valeh,Hünərin var isə bu Dərbəndə gəl,
Nolardı məclisimiz bir dəqiqə xəlvət olaydıNolardı məclisimiz bir dəqiqə xəlvət olaydı,Deyib danışmağa cananilən fərağət olaydı.