Vəfa
Ay qız, çiçəyisən bizim dağların,Hüsnünün şöhrəti tutmuş hər yanı.Laləni qızartmış al yanaqların,Gözlərin mat qoymuş bala ceyranı.
Səni bu gözəllik ucaltsın deyə,Gözlə namusunu, gözlə arını –Ömrü əyləncəyə etmə hədiyyə,Əziz tut nənələr yadigarını.
Sən uca tutmasan öz ismətini,Çoxları ətrini qoxlamaq istər;Çalıb bir oğlanın ilk qismətiniÖzündə xatirə saxlamaq istər.
“Qızsan, ucuz olma, bil öz qədrini” –Deyən anaların səsini dinlə.İndi elə tərpən, sabah əriniGöstərməsin biri tənəylə, kinlə.
Ömrün mənasıdır vəfa, sədaqət,Onsuz nə xoşbəxtlik, nə də həyat var.Vaxtsız qəbrə gedər, başında töhmətƏhdinə, eşqinə dönük çıxanlar.
Tərpənməz vəfadan qoyulan təməl,Tufan dağları da yıxıb uçursa.Vəfayla gül açar hər arzu, əməl,Hansı ailədə o, yuva qursa.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/qasim-qasimzade-vefa
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Qan tərin içində üzür saçların,Əlin-ayağınsa buza dönübdür.
Gözəl axtarıramSaçlarım qapqara, könlüm havalı,Bir gözəl gəzirdim qızlar içində.
Üç oğlum var idi... çox gördü taleÜç oğlum var idi... çox gördü tale,Cəllad baltasını çaldı belimdən –
Tez evləndirəkDüz deyiblər, bilmir bəzi cavanlarAta olanacan ata qədrini;
Стихи других поэтов · О любви
Mari-siyahi-zülfün edər xanə könlümü,Qıldı məhəlli-gənc bu viranə könlümü.
VarYar-rəfiq xəbər alsa əhvalım,Deyə bilmən məni oda salan var.
افدی بنفس من بدت فیالمهد عنی غافلهلوقابلت شمسالضحی حارت و صارت آفله
Çığalı müxəmməsDilbər, sənin ol gülşən-ü gülzarına qurban,On dörd gecəlik ay təki ruxsarına qurban,