بلبل عشقم و از آن گل خندان گویمسخن از آن گل خندان به سخندان گویم

غزل آموز غزالانم و با نای شبانغزل خود به غزالان غزلخوان گویم

شعر من شرح پریشانی زلفی است شگفتکه پریشان کندم گر نه پریشان گویم

معجزم بین که به توفان خزانی خونینبلبلی مست گلم وین همه دستان گویم

آنچه فرزانه به آزادی و زنهار نگفتمن دیوانه به زنجیر و به زندان گویم

آنچه گوید به صلایی خفه سیمرغ از قافسیم واخوانم و با صوت و صدا، آن گویم

گرچه خاکسترم و مصلحتم خاموشی استآتش افروزم و شرح شب هجران گویم

گله زلف تو با کوکبه شبنم اشککو بهاری که به گوش گل و ریحان گویم

با تب مُحرقه عمری همه هذیان گفتمتا چه بی‌دغدغه هم با شب بحران گویم

آفرینش نه چنان دفتر و دیوان لُغزکه به آزادی از این دفتر و دیوان گویم

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. شهریارا تو عجب خضر رهی چون حافظکه من تشنه هم از چشمه حیوان گویم

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви