دلسوز ما که آتش گویاست قند اوآتش که دید دانهٔ دلها سپند او

Könlüm yaxıldı od tək onun dadlı qəndinə,Qəlbim üzərlik oldu yanan odlu dərdinə.

هر آفتاب زردم عیدی بود تمامچون بینمش که نیم هلال است قند او

Xaqani bir azadlıq olan mülkdən gəlib,Sanma ki, bənd ola fələyin hiylə bəndinə.

بر چون پرند، لیک دلش گوشهٔ پلاسمن بر پلاس ماتم هجر از پرند او

Bayram çağı görəndə saralmış yanan günəş,Düşdüm hilal tək mən onun nur kəməndinə.

رخ را نمکستان کنم از اشک شور از آنکچشمم نمک چند ز لب نوش خند او

Qoynu ipək, fəqət ürəyi şalə bənzəyir,Mat qalmışam bu fərq ilə mən öylə fəndinə.

در سینه حلقه‌ها شودم آه آتشیناز خام‌کاری دل بیدادمند او

Ağlar gözüm, yuyar üzümü intizar ilə,Bir dəm, nolar, çatam sənin o nuşxəndinə.

زین سرد باد حلقهٔ آتش فسرده بادتا نعل زر کنم پی سم سمند او

Ahım sinəmdə zəncirə döndü mənim, haray!Baxmaz, nə eyləmək ki, belə dərdməndinə.

جرمی نکرده حلقهٔ گوشش ولی چه سودآویخته به سایهٔ مشکین کمند او

Odlar sönər əsəndə soyuq yel, bu rəsmdir,Ta sönməmiş odum yetişən bir səməndinə.

پند من است حلقهٔ گوشش ولی چه سودحلقه به گوش او نکند گوش پند او

Netmiş, görən ki, sırğa, asıbdır qulağına,Görcək düşürəm mən də inan sırğa dərdinə.

خاقانی آن اوست غلام درم خریدبفروشدش به هیچ که ناید پسند او

Daim mənə nəsihət edər, bir qulam ona,Yetməz, heyif ki, taleyimiz bəxt həddinə.

نندیشد از فلک، نخرد سنبلش به جوبر کهکشان و خوشه بود ریشخند او

Xaqani bir dirəmlə alınmış onun qulu,Satsa bu dəm söz açmağa əsla ki, həddi nə?!

زین سبز مرغزار نجوید حیات از آنکقصاب حلق خلق بود گوسفند او

Bir arpaya o sünbülünü almayır göyün,Əvvəl nə idi kəhkəşanı, söylə indi nə?

سربسته همچو غنچه کشد درد سر چو بیدهم نشکند چو سرو دل زورمند او

Baxmaz həyat gülşəninə, tərk edib keçər,Verməz qulaq o boş sözünə, pənd-məndinə.

خضر است و خان و خانه به عزلت کند به دلهم خضر خان و مشغلهٔ او ز کند او

Bir qönçə tək o bağlı dil ilə çəkər fəğan,Sınmaz çinar kimi, dayanar köklü əhdinə.

با همتی چنین سوی ناجنس میل کردتا لاجرم گداز کشید از گزند او

Bir Xızrdır ki, guşənişinlik edir bu gün,Xızranə meyl edir daha Özkənd kəndinə.

باز سپید با مگس سگ هم آشیانخاک سیاه بر سر بخت نژند او

Böylə böyüklük ilə nəzər saldı özgəyə,Lənət bəla verən bu zamanın həpəndinə!

سیمرغ بود جیفه چرا جست همچو زاغپست از چه گشت آن طیران بلند او؟

İt milçəyilə qartal olubdur həməşiyan,Dərmanı gör nədir, onu seyr et ki, dərdi nə?!

هر چند کان سقط به دمش زنده گشته بودچون دست یافت سوخت ز اسقاط زند او

Qarğa deyil ki, meyl eləyə murdarətlərə,Simurqdür, bilir fələyin feli, fəndi nə,

خورشید دیده‌ای که کند آب را بلند؟سردی آب بین که شود چشم بند او

Hərçənd həyat bəxş elədi pak nəfəslə o,Saldı nədənsə sonra məni odlu Zəndinə.

آتش سخن بس است که فرزند طبع اوستفرزندی آنچنان که بود فر زند او

Gün görmüsən ki, sən suları qaldıra göyə?Bax buzluğa ki, seyl dönüb çəşmbəndinə.

حاسد چو بیند این سخنان چو شیر و میسرکه نماید آن سخن گوز گند او

Bəsdir, od olubdur onun övladı təbinin,Övladə bax ki, fəxr yaranmış o Zəndinə.

سیر ارچه هم طویلهٔ سوسن بود به رنگغماز رنگ وی بود آن بوی و گند او

Nakəs görəndə bal ilə mey tək bu sözləri,Tez turşudar üzün nə deyə, ya nə cür dinə...

گر سحر من بر آتش زردشت بگذردچون آب خواند آتش زردشت زند او

Zərdüştün atəşi görər isə bu səhrimi,Söndürməyə səpər suyu Zərdüşt Zəndinə.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов