Təbiətlə üz-üzə
Yenə təbiətlə üz-üzəyəm mən,Təpədən dırnağa möcüzəyəm mən.Meşəyəm, ormanam, bulağam, çayam,Dünyaya sığmayan sirli dünyayam.
Elə süzülürəm, elə axıram,Bu gün axa bilməz su mənim kimi,Bu gün ötə bilməz, oxuya bilməz,Qumru mənim kimi, qu mənim kimi.
Yüz il ömr eləsəm bu dağ başında,Demərəm dünyada qocalıq mənəm.Elə bilirəm ki, bu saat, bu an,Dünyada ən hündür ucalıq mənəm.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/zelimxan-yaqub-tebietle-uz-uze
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Dağlar uca, düzlər geniş, dərələr dərin,Gəl çözələ yumağını xatirələrin.
Heç kim öz yükünü tək çəkə bilmirSevgisiz olanda həyatda insan,Bir qarışqa qədər yük çəkə bilmir.
Mənlə qəbrə gedən sirrBaxtımız haraydı, ündü,Ən ağlamalı gündü,
İldırımŞimşək elə çaxdı, deyirsən bu anYer göyün odunda bişəcək indi.
Стихи других поэтов
Bir qiya baxışlı yardanCüda olmaq nə mümkündür,
GüllərBaşına döndüyüm, ay mələkzada,Gözəllər içində növrəstə Güllər.
Həcv: Qayıtdın Kəbədən, Hacı, unutdun din və imanıQayıtdın Kəbədən, Hacı, unutdun din və imanı,Buraxdın şahidi-üqbanı, tutdun xeyri-dünyanı
GörəndəKönlüm tutulur hali-müsəlmanı görəndəBu növ övzai-pərişanı görəndə