Üçüncü cildin sonsözü
Страница 1 из 3
از حضور هموطنان باغیرت، بهویژه ارباب فطانت و دها [و] اصحاب فتوت و سخا، طالب و خواستگاران سیاحتنامه با کمال مسرت و افتخار، معذرت از قصورات خود خواسته و از حسن قبول همه متشکرم. بحمدالله این اثر ناچیز دلپسند هر صنف از صنوف و هر طبقه از طبقات هموطنان عزیزم آمده علیالخصوص سلسلهٔ علیهٔ علماء اعلام و فضلاء کرام -کثرالله امثالهم- که این فقره بیش از همه مایهٔ افتخار و مزید امیدواری و سبب مباهاتم گشته، زیرا یاد ندارم وجود محترمی از سلسلهٔ علما و فضلاء ایران به عزم زیارت بیتاللهالحرام وارد اسلامبول گردیده در صدد جستوجوی سیاحتنامه برنیایند و بدان وسیله طالب ملاقات این خادم نگردیده و از فیض زیارت خودشان کامیاب و متلذذ نفرموده و فرق مباهاتم را به فرقدان نرسانند که این خود دلیلی ظاهر و برهانی است باهر بر آنکه عوام دربارهٔ علما سوءظن نموده بودهاند که مطالعهٔ کتب و رسایل و روزنامهجات مفید به حال عامه را مکروه میدانند؛ «ان بعض الظن اثم». خیالی بوده است فاسد که مر آنان را دست داده بلکه آن بزرگواران بیش از همه بیداری حس اهالی را طالب و به ترقی دستگاه معارف مایل و راغباند، چنانکه کافهٔ بزرگوارانی که من بنده را از تشرف به حضور خود مفتخر ساختند، در خصوص اتمام این کتاب کمال ترغیب و تحریص را فرمودند، پس میتوانم عرض نمایم:
جلد دوم مدتی تعطیل شد تا نخستین را ثمر تحصیل شد
حمد خدا را که جلد دوم در عهد پادشاه مهرگستر و شاهنشاه عدالتپرور، السلطان العادل و الخاقان الباذل، سلطانبنالسلطان و الخاقانبنالخاقان، مظفرالدین شاه -خلدالله ملکه و سلطانه- سمت ختام پذیرفت و شروع شد به جلد سیم وی؛ مطالب عمده و مهمی را که برای آگاهی ملت نافع و مفیدتر از مطالب جلد اول و دوم بود، مانند تعبیر رؤیای یوسف عمو از طرف رضاخان و شرح حال اهل جهنم که در سریر اول ضحاک و اسکندر رومی و حجاجبن یوسف و محمود افغان، به تخصیص، مسببان محاربات با جنود اسلام، و خاینان ایران -که مهر دنیا کور و کرشان کرده بود و غیره- در نظر داشتم در این جلد بنگارم تا ابناء وطن از روی بصیرت و آگاهی جرم فلانالدوله و بهمانالسلطنه را دانسته و واقف گردند که خاینالدوله و السلطنهها چه رخنهها در کار ملک و ملت بلکه دین و دولت انداختند، و همگی را با اسم و رسم بشناسند و همچنین ترجمهٔ حال اهل بهشت را -که رضاخان مفصلاً بیان مینماید و جاه و منزلت آنان را که در راه وطن خود کوشیدهاند توصیف مینماید- خواننده تا مایهٔ عبرت و سرمشق آیندگان گردد و از روی اطلاع بعضی را به نفرین و جمعی را به رحمت یاد نمایند، ولی به مفاد «الامور مرهونه با اوقاتها» به سبب تغییر وضع و حالت حکومت و اقتضای زمان نتوانستم آنچه مهیا بود جزء این جلد نموده و به طبع رسانم، نقصان ختم شود (!) از برای وقت آخر گذاردم و کتاب بدون غرض اصلی از صرف افکار و خیال نیل همین آرزو بود که از فضل بیمنتهای حضرت پروردگار و در پرتو اعلیحضرت اقدس همیون شاهنشاهی -ارواحنا فداه- بیخون دل به دست آمد.
شکر خدا که هر چه طلب کردم از خدا بر منتهای خدمت [مطلب] خود کامران شدم
هر آنکو سیاحتنامهٔ ابراهیم را خوانده و در مطالب او غور و تأمل نموده به خوبی دانسته که ابراهیمبیگ را از این داد و فریادها و تحمل به این همه رنج و عنا و فدای جان و غلغله انداختن به جهان، مقصود گسترده شدن بساط عدل و مساوات و اجرای قانون مشروطیت بود، زیرا علاج درد ایران را در آن دیده و یقین حاصل نموده بود که حل هر مشکل و گشایش باب همهگونه خوشبختی و سعادت ایرانیان بسته به سد باب استبداد و گستردن بساط عدل و داد است و مفتاح این باب را حضرت ربالارباب در کف کفایت و پنجهٔ مشکلگشای اعلیحضرت قدر قدرت مظفرالدین شاه، شاهنشاه ممالک ایران، سپرده بود. هر آنکو مراجعت به صحیفهٔ ۸۹ و ۹۰ جلد اول نماید مشاهده خواهد نمود که وجود محترم در صحیفهٔ نود با کمال وضوح مژده میدهد و میفرماید: «آنچه مایهٔ
تأسف است آن است هنگامی که زمام امور جمهور و رتق و فتق امور سلطنت به ید کفایت او خواهد رسید، از دستگاه سلطنت ایران چیزی بهجا نخواهد بود که با آن به اصلاح وضع مملکت اقدام فرماید، مگر گروهی فرومایگان مزاجگوی چاپلوس که ناشان وزرا و وجودشان نخستین اسباب هرج و مرج.» الی آخر. انصاف باید داد جهت این پادشاه خوشنیت نیکوسیرت عادل رئوف جز آن چه میراث بهجا مانده بود، مگر چند کرور قرض جاخالی و جمعی خائن طماع، تمام غارتپیشهٔ خانهبراندازا؛ جهت اصلاح امور یک نفر نوکر صادق وطنپرست کارآگاه را بر سر کار آورد؛ دزدان خائن دست به دست داده بیش از هفت ماه نگذاردند در سر کار بماند. بعد از عزل، اخراج بلندش هم نمودند.
با وجود این، امید ما قطع نگردیده منتظر ظهور تعبیر همان رؤیا که در صحیفهٔ ۱۰۵ مندرج است که مظفرالدوله آمده سر ایران خان را به سر زانو نهاده و خائنان غارتگر را از اطراف او رانده گلاب بر سر و صورت او افشانده و زخمهایش را بست، الخ. چنانکه همگی بدون کم و زیاد بهوقوع پیوست، این پیشبینیهای ابراهیمبیگ مبتنی بر خیالبافی و تملق و چاپلوسی و خوشآمدگویی نبود، بلکه چند سال بود از عالم غیب این مطلب در آیینهٔ ضمیرش نقش بسته و پیوسته در انتظار چنین روز فیروز -که مایهٔ سعادت و خوشبختی وطن مقدس و برادران وطن او بود- میگذراند و او را ملکه شده بود که تفصیلش را بیان خواهیم کرد و در این خصوص دارای خیالات بلند و افکار ارجمند در مادهٔ وطن و برادران وطنی خود [بود] به خلاف عقیدهٔ برخی پستفطرتان تنکمایه که ذم وطن را سرمایهٔ عرفان خود شمرده اضمحلال او را مطرح کرده و با سرودن کلمهٔ تقسیم در میان یار و اغیار افتخار نمایند، چنانکه مکرر در حبلالمتین نوشتند و صفحات حبلالمتین گواهی بین و آشکاراست، و ما نظر به جغرافیای ایران با دلایل عقلی و حسی اقوال فاسدخیالان را در ضمن مقالههای متعدد رد نموده و ملامتها کردهایم. ما را هزاران دلیل حسی در مد نظر است، انکار بدیهی دلیل حمق است. با هزاران دلیل، بین این دو رقیب اتفاق حقیقی محال است زیرا حکمای عالم در این مسئله اتفاق رأی دارند که اتفاق ضدین و جمع نقیضین از جمله محالات است. کسانی را که این فکر باطل دامنگیر و در اتحاد این دو دولت سخن میرانند هیچ دلیل و برهانی در دست ندارند. محض خولیا و عدم محبت به وطن مقدس خود و به ملاحظهٔ یک معاونت موهومی در حفظ مقام و رتبه، جانبداری یکی از این دو دولت را نموده و خیال خام میبافند. بر زبان راندن این سخنان دلیل بر دنائت آنان است -«از کوزه همان
برون تراود که در اوست.» اگر تاریخ یا محاکمه بدانند و بر علل ضدیتی که از اعصار قدیم فیمابین این دو قوم حادث گردیده واقف باشند، آنگاه خواهند دانست که این ضدیت و مخالفت در میان ایشان طبیعت ثانوی شده و این عقده به ناخن حکمت هیچ فیلسوفی گشاده نمیشود. حکایت آنها همان صحبت سنگ و سبوست. اگر درست دقت شود، یک نفر روس را نخواهیم یافت که در نزد او نام انگلیس ذکر شود، از رنگ و رخسار او علامت تغیّر و بغض بروز نکند؛ و هکذا یک انگلیس یافت نمیشود که به محض شنیدن نام روس زبان به تمسخر و استهزا نگشاید. این عداوت و مغایرت در نهاد این دو طایفه با شیر اندرون شده با جان به در رود، بلکه روز به روز در تزاید است. بیش از صد سال است اکثر حوادث جهان از ضدیت این دو دولت تولید شده، آتش حسادت آنان آناً فاناً در اشتعال است و دقیقهای فرصت را فوت نمیکنند. دایماً در صدد محو و اضمحلال یکدیگر بوده و هستند. داغ و کینهٔ حرب ژاپون هزار سال دیگر هم از دل روسها محو نخواهد شد و میدانند انگلیس مسبب این جنگ بود و همراهی انگلیسان با ژاپون سبب بیطرفی دول بود؛ در محاربه راه مداخلهٔ دول را بستند و در خزانهٔ خود را بر روی ژاپونیان گشودند و با مالیه همهگونه حمایت و همراهی کردند. زنان انگلیس در جمعآوری اعانه جهت سربازان ژاپون کوششها نمودند و ملت انگلیس در فتح «پورت آرتور» شادمانیها نموده و برملا چراغانیها کردند. هیهات که اینها از آیینهٔ خاطر روسها محو شود!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/zeynalabdin-maragayi-3-ucuncu-cildin-sonsozu
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
شام آوردند. صرف شد. بعد از قهوه و غلیان مجلس متفرق گشت. نوکر صاحبخانه نیز فانوس روشن کرده ما را به منزل رسانید. هر چند که اول در خیال داشتم سه روز در قزوین بمانم ولی بعد از حادثهٔ یوسفعمو دل از اقامت آنجا برکنده، چنانکه به یوسف وعده کرده بودم، فردای آن آفتابنزده رفتم چاپار دیده رخت از آنجا بربستیم. نام مکاری ابراهیم و از اهل زنجان است. بعضی چیزها که لازم داشتیم خریده عصری از منزل با رخت و بنه حرکت کردیم و در بیرون شهر جایی که کاروان افتاده بود منزل نمودیم، تا صبح از آنجا رو به شهر اردبیل حرکت کنیم.از در و دیوار شهر غم و غصه میبارد. مردمانش از حیات بیخبر، بسکه اوهام در عروق و اعصابشان جا کرده که از وضع زمان بهکلی غافل و از هر گونه عوالم مدنیت جاهلاند. از وضع مدارس و مساجد شهر نیز مختصری گفته شد. نه بهره از دنیا دارند و نه از آخرت. احدی را پروای تزیید ثروت عمومی وطن و خبر از حب وطن نیست. خون در رگشان فسرده، «زندهاند ولی مرده، مردهاند اما زنده.»
Ərdəbil səyahətinin icmalıدر این ولایت، اهالی مشغول ملابازی است. در هر دکان و خانه صحبت از فلان مجتهد و فلان شیخالاسلام و پیشنماز است و بعضی هم به صحبت گاومیشان جنگی سرگرماند. یکی میگفت: «سبب مغلوبی گاومیش آقا آن بود که هنگام کله زدن، آفتاب به سوی او میتابید.» از این قبیل مهملات. ابداً از دنیا و آخرت خبر ندارند، از منافع تزیید ثروت عمومی و علم معیشت و حب وطن بالمره غافلاند. «مردهاند ولی زنده، زندهاند ولی مرده.»یک نفر چاپاردار و ما، دو نفری، سواره عازم شهر مراغه شدیم. هوا خیلی سرد است. طرف غروب به قریهٔ «نر» – که در این طرف «کتل ساین» واقع است – رسیدیم. کمکم برف میبارید. به در خانهٔ یکی از دهاتیان آمده منزل خواستیم. در سکوی طویلهٔ منزل نشان دادند.
Ərdəbil səyahətinin icmalı, 2وقتی بیدار شدیم که آفتاب یک نیزه بلند شده بود. سماور را آتش کرده یوسفعمو را گفتم: «تا جوشیدن آب سماور، تو هم قدری نان و پنیر خریده بیاور تا برای شکستن ناشتا لقمهای بخوریم.»یوسفعمو رفت. پس از چندی قدری نان آورد اما پنیر نبود. گفت: «به غیر از دکان خبازی همه دکانهای شهر بسته است. نمیدانم چه روز است.» یکی از حمالان کاروانسرا را صدا کرده پرسیدیم که: «چرا دکانها بسته است؟»
Marağa səyahətinin icmalıمجملی از تفصیل وضع این مملکت گفته شد. از قراری که معلوم است، در ممالک ایران «به هر کجا که روی آسمان همین رنگ است». در هیچجا، از ترقیات تجارتی و اتفاق به اجرای کارهای سودمند به حال ملک و ملت و حب وطن و هموطنان اثری نیست. سکنهٔ این شهر نیز از وضیع و شریف و قوی و ضعیف از هر گونه عوالم ترقی و تمدن بیخبرند.«مردهاند ولی زنده، زندهاند ولی مرده»
Стихи других поэтов
Bir xaric dövlətdən bir əmirzadə,Gəlibdir Tiflisə, gəzib azadə.
Bayram olduНаступил байрам. Как нам быть теперь?Ведь у нас муки ни чувала нет,
AğalarO xaliq ki, girdə edib mazını,Alınımaza yazıb qara yazını,
Bəni hər dəmdə nedim öldürür eşqBəni hər dəmdə nedim öldürür eşq,Qara yerə dirilmə girdürür eşq.