Saib Təbrizi: Eşq
عاشق صادق نمی دارد تمناهای خامتخم انجم در زمین صبح می سوزد تمام
Qəzəl 5278موبهمو دارم به خاطر خط جانان را تمامهیچ کس چون من ندارد حفظ قرآن را تمام
Qəzəl 528سبک از عقل به یک رطل گران کرد مراصحبت پیر خرابات جوان کرد مرا
Qəzəl 5280گرچه از دریا به ظاهر چون گهر بگسستهاماز ره پنهان به آن روشنروان پیوستهام
Qəzəl 5286در نمود نقشها بیاختیار افتادهاممهره مومم به دست روزگار افتادهام
Qəzəl 5287Bircə köynək olmuşam mən yenə də yardan uzaq,İndi gör mən hardayam, eh, düşmüşəm hardan uzaq?
Qəzəl 5292سر چو دود از روزن اختر برون آورده امشعله شوخم سر از مجمر برون آورده ام
Qəzəl 5298این منم در دست زلف یار را پیچیدهامدر سخن آن شکرینگفتار را پیچیدهام
Qəzəl 5301آب حیوان من نهان در ظلمت شب دیده امنور بیداری همین در چشم کوکب دیده ام
Qəzəl 5304سالها گرد زمین چون آسمان گردیده امتا چنین صافی دل و روشن روان گردیده ام
Qəzəl 5305می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره امسینه چون کشتی به دریامی زند گهواره ام
Qəzəl 5327از فروغ حسن گل درآشیان می سوختمماه گرم جلوه و من درکتان می سوختم
Qəzəl 533برسانید به خاک قدم یار مراکه رسانید به جان این دل بیمار مرا
Qəzəl 5338در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیقمشت خونی کز جگر گاه یمن برداشتم
Qəzəl 5340یاد ایامی که رو برروی جانان داشتمآبرویی همچو شبنم در گلستان داشتم
Qəzəl 5342یاد ایامی که پیش او وجودی داشتمدر حریم او ره گفت و شنودی داشتم
Qəzəl 535می کند گرم طلب شعله آواز مرامی شود زمزمه بال و پر پرواز مرا
Qəzəl 5350سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتمخشک چون سوزن شدم کاین رشته را سر یافتم
Qəzəl 5352خال را سرمایه زلف پریشان یافتمدر سواد نقطه ای سی جزو قرآن یافتم
Qəzəl 5362رفت آن عهدی که من بی یار ساغر می زدمبر کمر دارم کنون دستی که بر سر می زدم
Qəzəl 5364بی گل رخسار او هرگاه در بستان شدمخنده بیدردی گل دیدم وگریان شدم
Qəzəl 5366هر که می آید به ملک هستی از کوی عدمباز می گردد به جان بی نفس سوی عدم
Qəzəl 5369نیست امروز از جنون این شور و غوغا بر سرمدر حریم غنچه زد چون لاله سودا بر سرم
Qəzəl 537Meyə batmış dodağın gör nə gətirdi başıma,Huşumu başdan alıb sonra güvənmə huşuma.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.