Pərakəndə şeir 9

بی نگاه من نشد در عشق معشوقی تمامصحبت فرهاد آدم کرد سنگ خاره را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 48

سجده گاه بوسه من نقش پای او بس استدست پیچ حسرتم زلف رسای او بس است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 54

ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرابه لب رسید مرا جان و جان نداد مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 56

سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان راچه حاجت است به شمشیر تیزدستان را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 95

هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاستسرو چون زنگ ز آیینه قمری برخاست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 107

یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین استچشم بد دور ازان ملک که حدش این است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 118

زبان شانه درازست بر سر عالمبه این که خدمت زلف تو حق شمشادست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 123

تبسمی که دهد یار ازان دهن جان استمیی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 133

ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 144

زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهادخط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 155

ما را بهشت نقد، تماشای دلبرستعمر دوباره سایه بالای دلبرست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 183

روی دل این خسته به آن چشم سخنگوستچون عقده مرا چشم به آن گوشه ابروست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 197

تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شدنافه تا افتاد دور از ناف آهو پیر شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 209

یادگار عشق داغی در دل دیوانه ماندشمع رفت از انجمن، خاکستر پروانه ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 211

روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده انددلربایی را به آن چشم سخنگو داده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 218

روز روشن آه ما بر قلب گردون می زندعاجزست آن کس که بر دشمن شبیخون می زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 219

اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشنداین سگان با آهوان گردن به دعوی می کشند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 226

دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گرددتسلی تشنه دیدار از کوثر نمی گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 237

مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟که در هر بخیه زخمم زیر لب خمیازه ای دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 243

چشم مستت سرمه را بیهوش‌دارو می‌کندزهر قاتل وسمه را آن تیغ ابرو می‌کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 265

ز شور بلبلان گل از هوای خود نمی افتدز آه صبح، خورشید از هوای خود نمی افتد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 331

قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرددامن دولت جاوید رها نتوان کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 350

ز خط صفا لب میگون یار پیدا کردبهار نشأه این باده را دوبالا کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 353

ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کردگره به ناخن از ابروی باز نتوان کرد

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.