Qəzəl 1093

نقطه خالش که نه پرگار سرگردان اوستکیست کز فرمان او گردن کشد، دوران اوست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1094

خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوستخضر کمتر سبزه ای از جویبار حسن اوست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1097

Mişk ətirli o şəvə saçlar, o nemət ondadır,Dan yerində nur saçan o lalə surət ondadır.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1101

تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته استدست رضوان پرده بر رخسار حور انداخته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1102

ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته استچشم پر کار تو کار عالمی را ساخته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1104

زلف گرد عارض او رشته گلدسته استکز لب و رخ غنچه و گل را به هم پیوسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1107

هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته استمی زند جوش بهاران غنچه تا سر بسته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1108

یار راه شِکوه‌اَم از چین ابرو بسته استپیش این سیلاب آتش را به یک مو بسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1110

هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته استدر دل آتش مهیا نوبهاری داشته است

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 1112

دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟باغ جنت گرد خود دیوار هم می داشته است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1117

نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته استغیرت ما بوی یوسف از صبا نگرفته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1122

تا ز روی آتشین او نقاب افتاده استرعشه غیرت به جان آفتاب افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1126

ساقی ما از می گلگون به دور افتاده استهمچو ساغر آن لب میگون به دور افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1127

دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده استطفل بازیگوش را آتش به چنگ افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1129

تاب در ناف غزالان ختن افتاده استزان گره کز زلف او در کار من افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1130

دست ما در بند چین آستین افتاده استورنه آن زلف از رسایی بر زمین افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1131

روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده استگل به چشم روزنم از مهر و ماه افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1132

هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ستگفتگو با زاهدان تلقین خون مرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1137

سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده استپاکباز از هوش آن چشم سیاهم کرده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1146

از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده استدامن گلهابه شبنم آتشین بستر شده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1150

از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده استدامن صحرا ز یک دیوانه پر مجنون شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1162

از کواکب آسمان روی حجاب آلوده استاز شفق آفاق لبهای شراب آلوده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1163

دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده استشهد این مکار با چندین شرنگ آلوده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1164

من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده استرنگ آن سیب زنخدان اندکی گردیده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.