Məhəmmədhüseyn Şəhriyar: Eşq
ای شاخ گل که در پی گلچین دوانیاماین نیست مزد رنج من و باغبانیام
Qəzəl 98از زندگانیام گله دارد جوانیامشرمندهٔ جوانی از این زندگانیام
Qəzəl 100هر سحر یاد کز آن زلف و بناگوش کنیمروز خود با شب غم دست در آغوش کنیم
Qəzəl 101بلبل عشقم و از آن گل خندان گویمسخن از آن گل خندان به سخندان گویم
Qəzəl 105خلوتی داریم و حالی با خیال خویشتنگر گذاردمان فلک حالی به حال خویشتن
Qəzəl 107آسمان گو ندهد کام چه خواهد بودنیا حریفی نشود رام چه خواهد بودن
Qəzəl 109ای طلعت تو خنده به خورشید و ماه کنزلف تو روز روشن مردم سیاه کن
Qəzəl 110نالد به حال زار من امشب سه تار مناین مایهٔ تسلی شب های تار من
Qəzəl 111به اختیار دلی برد چشم یار از منکه دور از او ببرد گریه اختیار از من
Qəzəl 112کس نیست در این گوشه فراموشتر از منوز گوشهنشینان تو خاموشتر از من
Qəzəl 113تیرهگون شد کوکبِ بختِ همایونفالِ منواژگون گشت از سپهر واژگون اقبالِ من
Qəzəl 115باز شد روزنی از گلشن شیراز به منمیکشد نرگس و نارنج سری باز به من
Qəzəl 116عشقی که درد عشق وطن بود درد اواو بود مرد عشق که کس نیست مرد او
Qəzəl 117یادم نکرد و شاد حریفی که یاد از اویادش بخیر گرچه دلم نیست شاد از او
Qəzəl 118ای آفتاب هالهای از روی ماه تومه بر لب افق لبهای از کلاه تو
Qəzəl 121کار گل زار شود گر تو به گلزار آیینرخ یوسف شکند چون تو به بازار آیی
Qəzəl 123مایه حسن ندارم که به بازار من آییجانفروش سر راهم که خریدار من آیی
Qəzəl 124رندم و شهره به شوریدگی و شیداییشیوهام چشمچرانی و قدحپیمایی
Qəzəl 125شکفتهام به تماشای چشم شهلاییکه جز به چشم دلش نشکفد تماشایی
Qəzəl 126بزن که سوز دل من به ساز میگوییز ساز دل چه شنیدی که باز میگویی
Qəzəl 127راه گم کرده و با روی چو ماه آمدهایمگر ای شاهد گمراه به راه آمدهای
Qəzəl 128هردم چو توپ میزندم پشت پای وایکس پیش پای طفل نیفتد که وای وای
Qəzəl 131چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی؟چه شد که شیوهٔ بیگانگی رها کردی؟
Qəzəl 132نالم از دست تو ای ناله که تاثیر نکردیگرچه او کرد دل از سنگ تو تقصیر نکردی
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.