Eşq
چون همه ملک وجود خانهٔ شاهست و شاهراه چه جویی به غیر؟ بیش چه پویی به راه؟
Qəzəl 691آن تیر بالا را ببین: ز ابرو کمانها ساختهاز تیر چشم مست خود آهنگ جانها ساخته
Qəzəl 693روز عید آن ترک را دیدم پگاه آراستهگشته از رویش سراسر عید گاه آراسته
Qəzəl 695روی زیبا نتوان داشت نهان پیوستهخاصه رویت که به روحست و روان پیوسته
Qəzəl 696ای از دهان تنگت شهری شکر گرفتهنام رخ تو گل را از خاک برگرفته
Qəzəl 697کجایی؟ ای ز رخت آب ارغوان رفتهمرا به عشق تو آوازه در جهان رفته
Qəzəl 700عارف چو بحر باید: لب خشک و رخ گشادهبر جای خود چو بحری جوشان و ایستاده
Qəzəl 701ببخشا، ای من مسکین به دل در دامت افتادهدلم را قرعهٔ عشق و هوس بر نامت افتاده
Qəzəl 702ای مرغزار جانها لعل تو آب دادهوی تب کشیده دل را زلف تو تاب داده
Qəzəl 706شب شد، به مستان اندکی تریاک بیداری بدهرندان سیکی خواره را گر ساغری داری، بده
Qəzəl 707ای فراق تو مرا عقل و بصارت بردهدل من کافر چشم تو به غارت برده
Qəzəl 709دلی میباید اندر عشق جان را وقف غم کردهمیان عالمی خود را به رسوایی علم کرده
Qəzəl 711آنکه میخواست مرا بیدل و بییار شدهزود بینم چو خودش عاشق و غمخوار شده
Qəzəl 712روزی ببینی زلف او در دست من پیچان شدهلطفش تنم را داده دل، لعلش دلم را جان شده
Qəzəl 713ای ز زلفت عقل در دام آمدهنرگست با فتنه همنام آمده
Qəzəl 714کیست دگر باره این؟ بر لب بام آمدهروی چو صبحش در آن زلف چو شام آمده
Qəzəl 717عاشقان درد کش را دردی میخانه دهاز قدح کاری نیاید، بعد ازین پیمانه ده
Qəzəl 718ای داده روی خوب تو از حسن داد دیدهایزد ز آفرین فراوانت آفریده
Qəzəl 719نوای عشق بلبل را دلی باید بلا دیدهز سوز و آه خود بسیار سرد و گرمها دیده
Qəzəl 721ای بر فلک از رخ علم نور کشیدهزلف تو قلم در شب دیجور کشیده
Qəzəl 724دل جفت درد و غم شد زان دیلمی کلالهگل را قبول کم شد زان روی همچو لاله
Qəzəl 726ای روشن از رخ تو زمین و زمان همهتاریک بیتو چشم همین و همان همه
Qəzəl 728پدید نیست اسیران عشق را خانهکجاست بند؟ که صحرا گرفت دیوانه
Qəzəl 729سر در کف پایت نهم، ای یار یگانهروزی که درآیی ز درم مست شبانه
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.