Fələk və tale
گر از گرد علایق دامن همت برافشانیتوانی دست بر شاه و وزیر و کشور افشانی
Qəzəl 50این جوش که از میکده برخاست چه جوش استاین جوش مگر از خم آن باده فروش است
Qəzəl 66دل ما هر نفسی مشرب دیگر داردراه و رسم دگر و مذهب دیگر دارد
Qəzəl 82مست ساقی خبر از حام و سبوئی داردتو مپندار که او مستی ازین می دارد
Qəzəl 95دیده سرگردان و نور دیده دایم در نظرچشم در منظور ناظر لیک از وی بیخبر
Qəzəl 133صنما هر نفسی در گذرت میبینمبر دل و دیده و جان جلوهگرت میبینم
Rübai 14تا چند فروز ذکر افسرده کنمتا کی صفتت با دل پژمرده کنم
Qəsidə 7آهوی روزگار نه آهوست، اژدر استآب هوی و حرص نه آبست، آذر است
Qəsidə 12اگرچه در ره هستی هزار دشواریستچو پر کاه پریدن ز جا سبکساریست
Qəsidə 14ای دل، بقا دوام و بقائی چنان نداشتایام عمر، فرصت برق جهان نداشت
Qəsidə 25ای بی خبر ز منزل و پیش آهنگدور از تو همرهان تو صد فرسنگ
Qəsidə 37گردون نرهد ز تندرفتاریگیتی ننهد ز سر سیهکاری
Şeir 11وقت سحر، به آینهای گفت شانهایکاوخ! فلک چه کجرو و گیتی چه تندخوست
Şeir 12بارید ابر بر گل پژمردهای و گفتکاز قطره بهر گوش تو آویزه ساختم
Şeir 28بنفشه صبحدم افسرد و باغبان گفتشکه بیگه از چمن آزرد و زود روی نهفت
Şeir 29خمید نرگس پژمردهای ز اَنده و شرمچو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را
Şeir 54مرغی به باغ رفت و یکی میوه کند و خوردناگه ز دست چرخ به پایش رسید سنگ
Şeir 61بلبلی گفت به کُنج قفسیکه: چنین روز، مرا باوَر نیست
Şeir 68ای که عمریست راه پیمائیبسوی دیده هم ز دل راهی است
Şeir 73به شکوه گفت جوانی فقیر با پیریبه روزگار، مرا روی شادمانی نیست
Şeir 93غنچهای گفت به پژمرده گلیکه ز اَیّام، دلت زود آزرد
Şeir 105نخودی گفت لوبیائی راکز چه من گردم این چنین، تو دراز
Şeir 118بچشم عجب، سوی کاه کرد کوه نگاهبخنده گفت، که کار تو شد ز جهل، تباه
Şeir 151از درد پای، پیرزنی ناله کرد زارکامروز، پای مزرعه رفتن نداشتم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.