Pərakəndə şeir 599

اول علاج ما به نگاه کشند کنآنگاه غیر را هدف نوشخند کن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 600

خود را به عشق کم ز خودی متهم مکنآیینه هست، بر نگه خود ستم مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 601

تیغ دو دم بود لب خندان به چشم منشاخ گل است زخم نمایان به چشم من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 602

هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 603

ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردنکه به جامه های صورت نتوان نماز کردن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 604

دل ز مهر بوالهوس آزاد کنشعله را از قید خس آزاد کن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 605

برد تا رنگ حیا را باده از رخسار اوآنچه بسیارست گلچین است در گلزار او

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 606

نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ اوهم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 607

عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای اوخضر و عمر جاودان، ما و قد رعنای او

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 608

می به جامم می کند چشم خمارآلود توگل به طرحم می دهد روی بهارآلود تو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 609

ای قیامت نخل بند قامت رعنای تونخل رعنایی به بارآورده بالای تو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 610

ای صبا احوال ما با پاسبان او بگواشتیاق سجده را با آستان او بگو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 611

مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش راوگرنه عشق مسکین چه دارد رونمای او؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 612

قیامت را به رفتار آورد سرو روان توزند مهر خموشی بر لب عیسی زبان تو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 613

یکی هزار شد از خط سبز، شهرت اوازین غبار بلندی گرفت رایت او

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 614

اگر ز تیغ کند روزگار افسر توبرون نمی رود این باد نخوت از سر تو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 616

به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 617

گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختناز چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 618

مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 619

درگذشت از خاکساری دشمن از آزار منشد حصار عافیت کوتاهی دیوار من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 620

از نصیحت دم مزن با خاطر افگار منکز دوای تلخ بدخوتر شود بیمار من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 621

خیره گردد دیده صبح از جلای داغ منداغ دارد مهر تابان را صفای داغ من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 622

نیست غیری در حریم دیده نمناک مننام لیلی نقش می بندد ز اشک پاک من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 623

منقلب گشته است از دور فلک احوال منضعف پیری در جوانی کرده استقبال من

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.