Həmam Təbrizi: Qısa
درخت بخل ترا کس ز بیخ برنکندمگر که صرصر حمق تو بشکند آن را
Müfrəd 2سعادت با سلامت یار بادتنگهدار حوادث کردگارت
Müfrəd 3از آن مجلس به صورت گرچه دور استمخوان دورش که جانش در حضور است
Müfrəd 4ز دولت تو مرا دست داده بود دمیبه بندگیت که تاریخ روزگار من است
Müfrəd 5حالم ز فرقت تو نیاید به نامه راستکاین کارنامهایست نه این کار نامه است
Müfrəd 6مرا به طلعت تو اشتیاق چندانی استکه زائران حرم را به کعبه چندان نیست
Müfrəd 7از دل خبر مپرس که بر وی چهها گذشتکاین سیل غم نخست به شهر شما گذشت
Müfrəd 8عمری که از او جهانی ارزددر صحبت خلق رایگانی بگذشت
Müfrəd 9چه نویسم ز آرزومندیکان زبان قلم نداند گفت
Müfrəd 10همیرسان به جماعت چو شاخ نخل کرموگرنه باش چو بید لطیف راحت روح
Müfrəd 11هر گه که دلم ز ره بیفتدنور رخ تو دلیل گردد
Müfrəd 12ملامتی نتوان کرد روستایی راکه پیش شهد و شکر نام کشک و دوغ برد
Müfrəd 13به آن هم مفتخر هم مبتهج شددلش با انس و راحت ممتزج شد
Müfrəd 14بفرست نسیمی که سلام تو رساندوز دست فراقم به سلامت برهاند
Müfrəd 15ز ذوق یار ملامتگران چو بیخبرندبه روی دوست چو خرگوش خفته مینگرند
Müfrəd 16کو حیدر هاشمی و کو حاتم طیتا ماتم مردمی و مردی دارند
Müfrəd 17حالی که به صد زبان بیان نتوان کردکلک دو زبان چگونه تقریر کند
Müfrəd 18به جای خویش بود گر درخت طوبی راز سلسبیل وز آب حیات آب دهند
Müfrəd 19مردم تبریز همچو آب لطیفندشخص به جز از شکل خود در آب نبیند
Müfrəd 20هر باد که از شام به اصحاب تو آیدآرام دل و راحت ارواح فزاید
Müfrəd 21درین دیار بدان زندهام که گهگاهینسیم باد صبا زان دیار میآید
Müfrəd 22مرا به فکر چه حاجت که شعر من آبیستکه طبع را ز لبت در دهان همیآید
Müfrəd 23بهانه میطلبد دوست گفتگویی راوز این متاع شود گرم عشق را بازار
Müfrəd 24بیش از آن است که آید ز زبان تقریرشی میسر شود از نوک قلم تحریرش
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.