Həmam Təbrizi: Qısa
رنج تو چو رنج خویش پنداشتهاماین هفته طرب ز یاد بگذاشتهام
Rübai 65میآیم و از شرم چنان میافتمکز زندگی خود به گمان میافتم
Rübai 66گفتم چو تو را عاشق شیدا باشمشاید که من دل شده تنها باشم
Rübai 67وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهمکی وصل تو را به ملک خاقان بدهم
Rübai 68بنشسته بدیم ما دو شهباز به همکردیم به کوه و دشت پرواز بهم
Rübai 69هجران دیدیم و درد هجران دیدیمدردی که نداشت هیچ درمان دیدیم
Rübai 70منگر تو بدان که ما به تن مختصریمهر چند که کوتهیم عالی نظریم
Rübai 71تا چند بود دل به ریا پروردندر باده نهم سر پس از این تا گردن
Rübai 72ای عادت تو به باده جان پروردنمی خور که ملامتت نخواهم کردن
Rübai 73تا کی رخ دل سوی گناه آوردنوان میغ سیاه پیش ماه آوردن
Rübai 74در منزل او وقت خبر پرسیدنخون شد دلم از بانگ صدا بشنیدن
Rübai 75چون نیست مجال روی و مویت دیدنراضی شدهام به خاک کویت دیدن
Rübai 76امشب که رسید دوست در منزل منشد جان و دل از حضورش آب و گل من
Rübai 77ای حلقهٔ مشکین تو دام دل منمحنتکدهٔ عشق تو نام دل من
Rübai 78از مه قدحی نهاده بر کف گردونیاران گه خواب نیست خیزید کنون
Rübai 79یک جوهر روشن است جان من و توآگه نشود کس ز نهان من و تو
Rübai 80تلخ است مذاق زندگانی بی توباد است حدیث شادمانی بی تو
Rübai 81یک نکته معنی ز همه دنیی بهدنیی چه بود ز جنت الماوی به
Rübai 82از باغ ارم گوشه درویشان بهدرویش ز چشم این و آن پنهان به
Rübai 83ترکم چو کمان ابروان کرد به زهتیر مژه انداخت از آن بر که و مه
Rübai 84ای طبع تو را جان لطیفان بندهساز تو مزاج طبع را سازنده
Rübai 85با شمع چو گرم شد سر پروانهبا شمع بسوخت خویشتن مردانه
Rübai 86ای دل تو ز همنشین دگرسان گردیبا هر چه نشینی به صفت آن گردی
Rübai 87اینت نرسد که بر تنم رشک بریزیرا که بر او رشک برد ماه و پری
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.