Məhəmməd Füzuli: Səfəvi dövrü
Mən gözəl bir süfrə açdım sözdən əhli-aləmə,Onda bir zövq artıran hər dürlü nemət düzmüşəm.
Qitə 40Dedim dünyayə, ey zalım, nədəndir etmisən raqibElə bir zatı ki, qəlbən ona mən müxlisəm sadiq.
Qitə 41Təərrüz eyləyərək söylədim dünən fələyəKi, ey təərrüz ilə verməyən bu xəlqə aman!
Qitə 42Nəsəb fəziləti insana özgəsindəndir.Nəsəblə özgəyə, ey süflə, iftixar eləmə.
Qitə 43Bir gün səhər-səhər çəmənə eylədim güzər,Ta dəf edəm gülü səmən ilə məlalımı.
Qitə 44Xahişlə dün dedi mənə bir zati-möhtərəm:Zahidlərin sifətlərini söylə hər nə var.
Qitə 45Bilirdi gərçi bütün dillərin nə olduğunu,Səfayi-təblə, həm elmü qüdrətilə nəbi.
Qitə 46Fəryad, zülm edən bu fələkdən ki, dəhrdəDövrilə qəlbi şad eləməz, qəmdir hasili.
Rübai 1ای کرده بلطف خود مکرم ما راوز خاک سیه ساخته آدم ما را
Rübai 2ای معرفتت وسیله خلقت مالطف تو خمیر مایه طینت ما
Rübai 3گر اهل دلی بده رضایی بقضااز دایره رضا منه بیرون پا
Rübai 4عشق تو که آزرد دل زار مراپر ساخت ز خون دیده خونبار مرا
Rübai 5ای شیفته عشق تو جان و دل ماآمیخته شوق تو آب و گل ما
Rübai 6ای زلف تو سرمایه رسوایی ماعشق تو بهار گل شیدایی ما
Rübai 7Yoxdur bu dünyada bizə həmdəm, yar,Heç kəsin qəmini çəkmərik zinhar.
Rübai 8Məhəbbət yüküdür bu çəkdiyim bar,Eşqin ələmiylə könül biqərar.
Rübai 9Canımda gizlidir eşqinin qəmi,Odur hər dərdimin əsl məlhəmi.
Rübai 10تا گشت دل زار ز دلدار جداشد طاقت و راحت از دل زار جدا
Rübai 11Bir yürü, görünsün o rəna qamət,Baxım camalına, ey mahtələt!
Rübai 12Hər gecə zülfünün eşqindəyəm, yar!Onunçun oluram daim biqərar.
Rübai 13Ya Rəb! Arzumuzu özün et rəva,Kömək et, mənalı söz edək inşa.
Rübai 14Əcəm, türk, ərəbin sənsən rəhbəri,Yüksəlir hər kəsin sənlə hünəri.
Rübai 15Gözəlim dil açıb soruşmadı hal,Kamamı vermədi o şirinməqal.
Rübai 16Məhvəş gözəllərdən vəfa gözləmə,Cəfakar olandan səfa gözləmə.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.