Məhəmməd Füzuli: Səfəvi dövrü
چون لاله پریرم آتشی در دل بوددی داد نوید سنبلت باد درود
Rübai 42عاشق همه دم زار و حزین می باشدسودا زده و بی دل و دین می باشد
Rübai 43Seyidlər göz nuri, taci-sərdirlər,Ədəbdə onlara yoxdur bərabər.
Rübai 44Seyid olmalıdır hər işdə yüksək,Surətdə, siyrətdə böyük cəddi tək.
Rübai 45Aləmdə o dildar görünən zaman,Hər an bir surətlə oldu nümayan.
Rübai 46Çəkəndə nəqqaşı yar surətini,Xalını, zülfünü, lətafətini,
Rübai 47تا چند مرا آتش دل تاب دهدرخت طربم بسیل خوناب دهد
Rübai 48Dostdan istədiksə arizu, murad,Vədəylə bir ümid vermədi, heyhat!
Rübai 49Verdiyin əzab da xoşdur mənə, yar!Şirindir al ləbdən hər acı göftar.
Rübai 50Əsir bahar yeli, qönçələnir gül,Olur gül şamına pərvanə bülbül.
Rübai 51Çəməndə gül qurdu böyük ehtişam,Səbzənin başına səpdi zər müdam.
Rübai 52Əzəlin nəqqaşı, böyük sənətkar,Çəkdi göz pərdəmə bir surəti-yar.
Rübai 53بنمود رخت بنفشه باغیست مگرشد انجمن افروز چراغیست مگر
Rübai 54Fələk hər işıqlı ulduzla axşamAqillər qəlbinə dağ basır müdam.
Rübai 55Şümşad qamətinə olmuşdur əsir,Kölgən tək gəzərdi, ey bədri-münir!
Rübai 56Canan istəyirsən keç əziz candan,Can əziz olmaz ki, vəsli-canandan.
Rübai 57Açıqdır aləmə ehsan qapın, yar!Qoy mən sənə edim dərdimi izhar.
Rübai 58Fəryad ki, oyunbaz gərdişi-dövranHiylə qapısını açmışdır əlan.
Rübai 59فریاد ز دست فلک سفلهنوازشهزاده به منت و گدازاده به ناز
Rübai 60Hərgiz gözəllərdən görmədim vəfa,Dərmədim gül vəfa bağından əsla.
Rübai 61ای ریخته خونم بدو چشم خونریزناکرده ز خون ناحق من پرهیز
Rübai 62تن سوخت دلم مایل یارست هنوزبنیاد محبت استوارست هنوز
Rübai 63Göz yaşım göstərir nədir qəmi-yar,Odu şöləsindən anlamaq olar.
Rübai 64Elminlə yox oldu hər kəsdən bəla,Səndən almış hamı dərdinə dəva.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.