Məhəmməd Füzuli: Səfəvi dövrü
Bir gül yarpağı tək camalın xoşdur,O zülf sünbülündə cəlalın xoşdur.
Rübai 66Rəftarın etmişdir sərvi xəcalət,Sünbüllər eyləyir zülfünə heyrət.
Rübai 67Od vurmuş bu dərdli qəlbimə o yar,Ah, onun nə qədər daş ürəyi var?
Rübai 68Qəsri vücudumun sənindir, canan,Orada olsun qoy eşqin hökmüran.
Rübai 69Bütün təbələrə vacib fərmanın,Hamıya bir borcdur sənin ehsanın.
Rübai 70Qovur yaxınlığın ürəkdən qəmi,Elmin bir dəryadır, vücudun gəmi.
Rübai 71Eşqinin əsrarı saxlanır canda,Ürək də eşqinlə yaşayır, can da.
Rübai 72Edirkən sirrini sən izhar, ey şam!Olursan ölümə səzavar, ey şam!
Rübai 73Ey şam, didələrin hər gecə bidar,Ürəyin odludur, gözlərin ağlar.
Rübai 74Ey ciyər qanıyla dövlət toplayan,halın necə olar sən ölən zaman?
Rübai 75Çoxdandır vüsalın dövlətilə mənAyrıldım bənəfşə, sünbül, çəməndən.
Rübai 76Üzündən aralı işim yox bağla,Əylənə bilmərəm çiçəkli dağla.
Rübai 77Çox şükür, torpağım tapmışdır şərəf,Iqbal ətəyini tutdum hər tərəf.
Rübai 78Elm ilə, ədəblə tapılar şərəf,Mirvarı olmasa, nə lazım sədəf?
Rübai 79Ömrün əziz ikən, təbin tazə-tər,Dünya zəncirinə bağlanma hədər.
Rübai 80Eşqdir hər iki dünyaya ziynət,Eşq ilə dolanır bütün təbiət.
Rübai 81Aşiqin gözləri giryan olmalı,Aşiq avareyi-dövran olmalı.
Rübai 82Torpaqdan yaranan hər yaşıl ot, bax,Həsrətdən nəmlənmiş kirpikdir ancaq.
Rübai 83Bizlərə göndərdi min bəla fələk,Eylədi çox dərdə mübtəla fələk.
Rübai 84Xəyal məclisimə şamdır o camal,Sənin xəyalından ayrılmaq mahal.
Rübai 85Gördü ki, olmuşam hüsnünə heyran,Üzümə qıyğacı baxdı o ceyran.
Rübai 86Gizləndin, hər sirrim oldu aşikar,Gözümdən qanlı yaş axdı, ey nigar!
Rübai 87Zahirdə talibik məşuqəyə biz,Batində bu yolda yoxdur zövqimiz.
Rübai 88Çox şükür yaramaz, zahid deyilik,Hiyləgər, səfeh şeyx, abid deyilik.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.