Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
دل هرکس که مقید به هوس می گرددعنکبوتی است که عاجز ز مگس می گردد
Qəzəl 3281سر ارباب جدل خرج زبان میگرددرگ گردن چو قوی گشت سنان میگردد
Qəzəl 3282راست آزرده کی از زخم زبان میگردد؟تیر کج باعث آرام نشان میگردد
Qəzəl 3283دیدنت باعث سرسبزی جان میگرددپیر در سایه سرو تو جوان میگردد
Qəzəl 3284آدمی پیر چو شد حرص جوان میگرددخواب در وقت سحرگاه گران میگردد
Qəzəl 3285اشک دریادل ما گرد جهان میگرددآب از قوت سرچشمه روان میگردد
Qəzəl 3286صبر در عشق ز دلها سفری می گرددکوه در راه طلب کبک دری می گردد
Qəzəl 3287کوه در بادیه شوق کمر میبنددخاک چون آب روان بار سفر میبندد
Qəzəl 3288غنچه باغ حیا سر به گریبان خنددگل بی شرم بود آن که پریشان خندد
Qəzəl 3289دل سنگین ترا هر که به انصاف آردمی تواند به توجه پری از قاف آرد
Qəzəl 329ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیداکه در دل هر چه پوشیده است، گردد از جبین پیدا
Qəzəl 3290کلفت از سینه می ناب برون می آردگرد ازین غمکده سیلاب برون می آرد
Qəzəl 3291تیغ سیراب تو فیض دم عیسی داردخون اگر بر سر این آب شود جا دارد
Qəzəl 3292چهره ات رنگ ز گلدسته مینا داردغنچه ات درس تبسم ز مسیحا دارد
Qəzəl 3293دل آسوده طمع هر که ز دنیا داردزیر بال و پر خود بیضه عنقا دارد
Qəzəl 3294می در آن لعل گهربار تماشا داردآب در گوهر شهوار تماشا دارد
Qəzəl 3295عاشق از طعنه اغیار چه پروا دارد؟آتش از سرزنش خار چه پروا دارد؟
Qəzəl 3296از ترشرویی ما خاک چه پروا دارد؟می اگر سرکه شود تاک چه پروا دارد؟
Qəzəl 3297آه عشاق سیهروز اثرها داردشب این طایفه در پرده سحرها دارد
Qəzəl 3298چشم پرکار تو در پرده بیانها دارددر تبسم لب جان بخش تو جانها دارد
Qəzəl 3299مرهم زخم مرا شور محبت داردپنبه داغ مرا صحبت قیامت دارد
Qəzəl 330سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا راکه نیل چشم زخم از عنبر ساراست دریا را
Qəzəl 3300سالک از منزل نزدیک شکایت داردشوق را سست کند ره چو نهایت دارد
Qəzəl 3301شوق من سرکشی از زلف معنبر داردآتشم بال و پر از دامن محشر دارد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.