Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
رحمت گرفته روی ز گرد گناه ماآیینه تیره روز ز روی سیاه ما
Qəzəl 790صبح جهان بود نفس غم زدای ماجان تازه می شود زدم جانفزای ما
Qəzəl 791رزق ملایک است نوای رسای ماچون می شود بلند نگردد نوای ما؟
Qəzəl 792آمد خزان و تر نشد از می گلوی مارنگی درین بهار نیامد به روی ما
Qəzəl 793Hər kəsin ki, əlləri adət edə peymanəyə,Bil ki, o bir də uzanmaz təsbehi-səddanəyə.
Qəzəl 794ای حسن پردهسوز تو برق نقابهاروی عرقفشان تو سیل حجابها
Qəzəl 795وقت است جوش باده زند لاله زارهامیگون شود ز لاله لب جویبارها
Qəzəl 796ای روشن از فروغ تو چشم چراغهاپر گل ز جوش حسن تو دامان باغها
Qəzəl 797نتوان به بیمثال رسید از مثالهااز ره مرو به موج سراب خیالها
Qəzəl 798در آتشم ز دیده شوخ ستارههادر هیچ خرمنی نفتد این شرارهها!
Qəzəl 799وقت است سربرآورد از خاک، لاله هاآید ز زور باده به گردش پیاله ها
Qəzəl 800از دست و تیغ عشق فگارند لالههادر خاک و خون نشسته یارند لالهها
Qəzəl 801گر صافدلی هست شراب است در اینجاور سوخته ای هست کباب است در اینجا
Qəzəl 802در زلف مده راه دگر باد صبا رازین بیش ملرزان دل آسوده ما را
Qəzəl 803از خویش برآورد تمنای تو ما راسر داد به فردوس تماشای تو ما را
Qəzəl 804اندیشه ز طوفان نبود دیده تر راگیرد ز هوا کشتی من موج خطر را
Qəzəl 805از بدگهری می شکند گوهر رز رادر دل چه گره هاست ز زاهد بر رز را
Qəzəl 806از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم رابی چاک که دیده است گریبان قلم را؟
Qəzəl 807تا سوخت به داغ تو محبت جگرم راگلهای چمن آینه کردند پرم را
Qəzəl 808از خلق خبر نیست ز خود بی خبران رابا قافله کاری نبود فرد روان را
Qəzəl 809استاد چه حاجت بود آن سرو روان را؟خط حاشیه دان می کند آن غنچه دهان را
Qəzəl 810گمراه کند غفلت من راهبران راچون خواب، زمین گیر کند همسفران را
Qəzəl 811Olduq necə halın duyanı biz bu cahanın,Bizdə görünür sirri-nihanı bu cahanın.
Qəzəl 812دلگیر کند غنچه من صبح وطن رادر خاک کند کلفت من سرو چمن را
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.