Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
تسکین ندهد خوردن می سوز درون راآتش بود این آب، جگر تشنه خون را
Qəzəl 814نه کفر شناسد دل حیران و نه دین رااز نقش چپ و راست خبر نیست نگین را
Qəzəl 815گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟با پیرهن گل نبود کار، رفو را
Qəzəl 816فانوس حجاب است چراغ سحری رادامن به میان بر زده باید سفری را
Qəzəl 817بر چرخ محیط است فروغ نظر ماساحل دل دریاست ز آب گهر ما
Qəzəl 818بی برگی ما برگ نشاط است چمن راشیرازه گلزار بود خار و خس ما
Qəzəl 819Mey dolu camda mənim sanki hübabdır ürəyim,Dərbədər insan üçün odlu şərabdır ürəyim.
Qəzəl 820درمانده این جسم نزارست دل مادر سنگ نهان همچو شرارست دل ما
Qəzəl 821کوشش نبرد راه به مأوای دل ماکز هر دو جهان است برون، جای دل ما
Qəzəl 822Qan vermişəm hər kəlmyə mən öz bədənimdən,Sönmüş o Süheyl ulduzu, dönmüş Yəmənimdən.
Qəzəl 823Hicran düyünü qafilə oldu sinəm üstə,Sarban uyuyur, qafilə qalmış hələ düzdə.
Qəzəl 824فریاد نخیزد ز دل پر گله مانبود چو جرس هرزه درا آبله ما
Qəzəl 825ای خانه زنبور ز فکر تو جگرهاآیینه حیرت ز جمال تو نظرها
Qəzəl 826کم نیست جگرداری پیران ز جوانهاکار دم شمشیر کند پشت کمانها
Qəzəl 827ای خار و خس بحر ثنای تو سخنهاگنجینه گوهر ز مدیح تو دهنها
Qəzəl 828آن کس که داد پیوند با کاه کهربا راخواهد به هم رسانید جانهای آشنا را
Qəzəl 829از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟تن بوته گدازست تا سر بجاست ما را
Qəzəl 830چشم همیشه مستت خمار کرد ما رازلف سبک عنانت سیار کرد ما را
Qəzəl 831بیقدر ساخت خود را، نخوت فزود ما رابر ما و خود ستم کرد، هرکس ستود ما را
Qəzəl 832بسته است چشم روشن از سیر، بال ما راچون شمع ریشه باشد در سر نهال ما را
Qəzəl 833از آه روز گردان شبهای تار خود راآیینه دو رو کن لیل و نهار خود را
Qəzəl 834وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر راپیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را
Qəzəl 835Qorxu alarmı, söylə, qəlbi qəvi olanı?Bülbül məst oldu bağda, itirdi aşiyanı.
Qəzəl 836برق سبک عنان را پروای خار و خس نیستدام و قفس چه سازد با دل رمیده ما؟
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.