Qəzəl 813

تسکین ندهد خوردن می سوز درون راآتش بود این آب، جگر تشنه خون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 814

نه کفر شناسد دل حیران و نه دین رااز نقش چپ و راست خبر نیست نگین را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 815

گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟با پیرهن گل نبود کار، رفو را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 816

فانوس حجاب است چراغ سحری رادامن به میان بر زده باید سفری را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 817

بر چرخ محیط است فروغ نظر ماساحل دل دریاست ز آب گهر ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 818

بی برگی ما برگ نشاط است چمن راشیرازه گلزار بود خار و خس ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 819

Mey dolu camda mənim sanki hübabdır ürəyim,Dərbədər insan üçün odlu şərabdır ürəyim.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 820

درمانده این جسم نزارست دل مادر سنگ نهان همچو شرارست دل ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 821

کوشش نبرد راه به مأوای دل ماکز هر دو جهان است برون، جای دل ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 822

Qan vermişəm hər kəlmyə mən öz bədənimdən,Sönmüş o Süheyl ulduzu, dönmüş Yəmənimdən.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 823

Hicran düyünü qafilə oldu sinəm üstə,Sarban uyuyur, qafilə qalmış hələ düzdə.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 824

فریاد نخیزد ز دل پر گله مانبود چو جرس هرزه درا آبله ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 825

ای خانه زنبور ز فکر تو جگرهاآیینه حیرت ز جمال تو نظرها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 826

کم نیست جگرداری پیران ز جوان‌هاکار دم شمشیر کند پشت کمان‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 827

ای خار و خس بحر ثنای تو سخن‌هاگنجینه گوهر ز مدیح تو دهن‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 828

آن کس که داد پیوند با کاه کهربا راخواهد به هم رسانید جانهای آشنا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 829

از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟تن بوته گدازست تا سر بجاست ما را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 830

چشم همیشه مستت خمار کرد ما رازلف سبک عنانت سیار کرد ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 831

بی‌قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما رابر ما و خود ستم کرد، هرکس ستود ما را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 832

بسته است چشم روشن از سیر، بال ما راچون شمع ریشه باشد در سر نهال ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 833

از آه روز گردان شبهای تار خود راآیینه دو رو کن لیل و نهار خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 834

وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر راپیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 835

Qorxu alarmı, söylə, qəlbi qəvi olanı?Bülbül məst oldu bağda, itirdi aşiyanı.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 836

برق سبک عنان را پروای خار و خس نیستدام و قفس چه سازد با دل رمیده ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.