Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
یک بار بی خبر به شبستان من درآچون بوی گل، نهفته به این انجمن درآ
Qəzəl 6990پا به ادب نه که زخم خار نیابیبار به دلها منه که بار نیابی
Qəzəl 6991مرکز عیش است آن دهان که تو داریعمر دوباره است آن لبان که تو داری
Qəzəl 6992ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانهایدر پای شمعت آسمان پرسوخته پروانهای
Qəzəl 6993با دختر رز دگر نشستیپیمان خدای را شکستی
Qəzəl 6994رویی به طراوت قمر داریچشمی ز ستاره شوختر داری
Qəzəl 6995دارد از خط گل رخسار تو فرمان خداییچون به فرمان خدا از همه کس دل نربایی؟
Qəzəl 700روی تو سوخته است دل لاله زار رادر غنچه کرده است حصاری بهار را
Qəzəl 701دیوانه کرد سبزه خطت بهار رادر خاک و خون کشید رخت لاله زار را
Qəzəl 702دریاب صبح فیض نسیم بهار رادر دیده جا ده این نفس بی غبار را
Qəzəl 703Başlandı yenə od nəfəsi burda baharın,Yüz rəngə çalan qönçələri pozdu qərarın.
Qəzəl 704از شرم، حرص دلبری افزود ناز راکز دوختن گرسنه شود چشم، باز را
Qəzəl 705Məstlik nişanı artıb üzündə dilnəvazın,Baharda artırar çün nigar da xabi-nazın.
Qəzəl 706دانسته ام غرور خریدار خویش راخود همچو زلف می شکنم کار خویش را
Qəzəl 707از کینه پاک کن دل افگار خویش راصبح امید ساز شب تار خویش را
Qəzəl 708کوتاه ساز رشته آمال خویش رامپسند در شکنجه پر و بال خویش را
Qəzəl 709پوشیده گر به زلف کنی روی خویش راآخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟
Qəzəl 710حاجت به خون گرم جگر نیست داغ راروغن ز خود بود گهر شبچراغ را
Qəzəl 711پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ رادایم ستاره سوخته باشد پلنگ را
Qəzəl 712تیغ زبان لاف نباشد کمال راماه تمام زشت نماید هلال را
Qəzəl 713هست از زوال نعل در آتش کمال راشد بوته گداز، تمامی هلال را
Qəzəl 714نتوان به خواب کرد مسخر خیال راجز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را
Qəzəl 715در کوی عشق ره نبود جبرئیل راپی کرده است تیزی این ره دلیل را
Qəzəl 716عارف متابعت نکند قال و قیل رابانگ درا به کار نیاید دلیل را
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.