Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
دل را اگر چه نیست ز دلدار آگهیدلدار را بود ز دل زار آگهی
Qəzəl 6947گر درد طلب رهبر این قافله بودیکی پای ترا پرده خواب آبله بودی؟
Qəzəl 6948یک روز گل از یاسمن صبح نچیدیپستان سحر خشک شد از بس نمکیدی
Qəzəl 6949دستی به سر زلف خود از ناز کشیدیتا حلقه به گوش که دگر باز کشیدی
Qəzəl 695خط تلخ ساخت آن دهن همچو قند رااین مور برد چاشنی نوشخند را
Qəzəl 6950چون رشته به همواری اگر نام برآریاز گرد گریبان گهر سر بدر آری
Qəzəl 6951دل آب کند برق جلالی که تو داریآیینه گدازست جمالی که تو داری
Qəzəl 6952محراب نظرهاست کمانی که تو داریشیرازه دلهاست میانی که تو داری
Qəzəl 6953خون می چکد از تیغ نگاهی که تو داریفریاد ازان چشم سیاهی که تو داری
Qəzəl 6954با اهل دل ای گردش افلاک چه داری؟ای زنگ به این آینه پاک چه داری؟
Qəzəl 6955زنهار دل خویش به عالم نگذاریاین عیسی جان بخش به مریم نگذاری
Qəzəl 6956ای آه جگرسوز ز شست تو خدنگیکوه الم از دامن صحرای تو سنگی
Qəzəl 6957حیف است درین فصل دماغی نرسانیچشمی ز گل و لاله چو شبنم نچرانی
Qəzəl 6958ظلم است که درمان خود از درد ندانیقدر دل گرم و نفس سرد ندانی
Qəzəl 6959ای جاده سودای تو هر رشته آهیدر هر گذری چشم به راه تو نگاهی
Qəzəl 696عشق است غمگسار دل دردمند راآتش گره ز کار گشاید سپند را
Qəzəl 6960در سینه عشاقی و از سینه جداییچون صورت آیینه ز آیینه جدایی
Qəzəl 6961با زلف تو دم می زند از نافه گشاییبی شرمی مشک است ز مادر بخطایی!
Qəzəl 6962ما صلح نمودیم ز گلزار به بوییچشمی چو عرق آب ندادیم ز رویی
Qəzəl 6963خرابم کرده چشم نیم مستیکه دارد همچو مژگان پیشدستی
Qəzəl 6964زمین از ترکتاز او غباریفلک از کاروانش شیشه باری
Qəzəl 6965هوا را گر به فرمان کرده باشیدو صد بتخانه ویران کرده باشی
Qəzəl 6966به روی گرم اگر تابنده باشیچراغ مردم بیننده باشی
Qəzəl 6967اگر دل از علایق کنده باشیبه منزل بار خود افکنده باشی
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.