Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
چرا به سلسله زلف او نظر نکنی؟چرا به عالم بی منتها سفر نکنی؟
Qəzəl 6881برون نیامده از خویشتن سفر نکنیز خویش تا نبری راه عشق سرنکنی
Qəzəl 6882صفای وقت درین خاکدان چه می خواهی؟گهر ز دامن ریگ روان چه می خواهی؟
Qəzəl 6883دل عزیز به این تیره خاکدان چه دهی؟به مفت یوسف خود را به کاروان چه دهی؟
Qəzəl 6884همین نه در نظر ای سیمبر نمی آییز سرکشی تو به اندیشه درنمی آیی
Qəzəl 6885فکنده شور محبت مرا به صحراییکه موج می زند از هر کنار دریایی
Qəzəl 6886گرفته است مرا در میان تماشاییکه در خیال نیاورده هیچ بینایی
Qəzəl 6887ز حسن شوخ تو نظاره تماشاییسفینه ای است که گردیده است دریایی
Qəzəl 6888نماند دشت جنون را رمیده آهوییکه پیش وحشت من ته نکرد زانویی
Qəzəl 6889ای آن که دل به ابروی پیوسته بستهایغافل مشو که در ته طاق شکستهای
Qəzəl 689بی آب ساخت خط، لب جان پرور تراکرد این غبار مهره گل گوهر ترا
Qəzəl 6890ای آن که دل به دولت بیدار بسته ایدر راه برق، سد خس و خار بسته ای
Qəzəl 6891از زهر چشم، چشم من زار بسته ایراه عیادت از چه به بیمار بسته ای؟
Qəzəl 6892طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایبرخاست شور حشر و تو کاهل نشسته ای
Qəzəl 6893ای صید پیشه ای که دل از ما گرفته ایبر خویشتن ببال که عنقا گرفته ای
Qəzəl 6894روی زمین به زلف معنبر گرفته ایبا این سپه چه ملک محقر گرفته ای
Qəzəl 6895از مردمان اگر چه کناری گرفته ایاین گوشه را برای شکاری گرفته ای
Qəzəl 6896در خاک و خون کشید مرا ترکزادهایمژگان به نازبالش دل تکیه دادهای
Qəzəl 6897ای آن که دل به عمر سبکرو نهادهایدر رهگذار سیل میان را گشادهای
Qəzəl 6898از دل مپرس، خانه به سیلاب داده ایتعلیم بی قراری سیماب داده ای
Qəzəl 6899من کیستم، چو پل دل خود آب کرده ایآغوش باز در ره سیلاب کرده ای
Qəzəl 690هم ناله رباب نباشد کسی چرا؟هم گریه کباب نباشد کسی چرا؟
Qəzəl 6900با زهر چشم خنده همآغوش کردهایبادام تلخ را چه شکرپوش کردهای؟
Qəzəl 6901تا چهره گلگل از می گلفام کردهایصد مرغ دل اسیر به گلدام کردهای
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.