Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
چه به هر سوی چو کوران به عصا می بینی؟چاه زیر قدم توست چو وا می بینی
Qəzəl 6838خاک شو خاک ازان پیش که بر باد رویبندگی پیشه خود ساز که آزاد روی
Qəzəl 6839به خبر چند تسلی ز رخ یار شوی؟سعی کن سعی که شایسته دیدار شوی
Qəzəl 684دلکوب نیست حادثه دنیاپرست راماهی ز حرص طعمه فرو خورد شست را
Qəzəl 6840غنچه را راه در آن چاک گریبان ندهیبه کف طفل نوآموز گلستان ندهی
Qəzəl 6841بی حجابانه به آغوش کجا می آیی؟که به صد ناز در اندیشه ما می آیی؟
Qəzəl 6842رخ برافروخته دیگر به نظر میآییاز شکار دلگرم که دگر میآیی؟
Qəzəl 6843عیش فرش است در آن محفل روح افزاییکه فتد شیشه می جایی و ساقی جایی
Qəzəl 6844باش در ذکر خدا دایم اگر جویاییکاین براقی است که تا عرش ناستد جایی
Qəzəl 6845بهار گشت ز خود عارفانه بیرون آیاگر ز خود نتوانی ز خانه بیرون آی
Qəzəl 6846مباش معجب و خودبین که در بلا افتیمبین در آینه بسیار کز صفا افتی
Qəzəl 6847تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتیز خویش مرحله ای پیشتر نمی افتی
Qəzəl 6848ز خط سیه رخ چون لاله زار خود کردیستم به روز من و روزگار خود کردی
Qəzəl 6849اگر مقید کسب هوا نمی گردیحباب وار ز دریا جدا نمی گردی
Qəzəl 685از دل بپرس نیک و بد هر سرشت راآیینه است سنگ محک، خوب و زشت را
Qəzəl 6850دل مرا به نگاهی ز من برآوردیسخن نکرده مرا از سخن برآوردی
Qəzəl 6851هزار عقد محبت به این و آن بندیهمین به کشتن من تیغ بر میان بندی
Qəzəl 6852اگر سرای جهان در خور سزا بودیز خوان رزق شکر روزی هما بودی
Qəzəl 6853اگر نسیم سحرگاه مهربان بودیز بوی گل قفسم رشک گلستان بودی
Qəzəl 6854غم دو دیده پر خون ما کجا داری؟به سرمه چشمی و چشمی به توتیا داری
Qəzəl 6855ز برگریز، دل بی قرار ازان داریکه غافلی ز بهاری که در خزان داری
Qəzəl 6856دگر چه شد که به عشاق سرگران بودی؟چو لاله حرف جگرسوز در دهان داری
Qəzəl 6857هزار حیف که از رهگذار بی بصرینیافتم خبری از جهان بی خبری
Qəzəl 6858درین حدیقه پر میوه تا جگر نخوریز نخل زندگی خویشتن ثمر نخوری
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.