Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجوییچو داغ لاله دایم در نظر دارم پریرویی
Qəzəl 6794چهره را صیقلی از آتشِ می ساختهایخبر از خویش نداری که چه پرداختهای
Qəzəl 6795تا ز رخسار چو مه پرده برانداختهایسوز خورشید به جان قمر انداختهای
Qəzəl 6796تا رخ از باده گلرنگ برافروختهایجگر لالهعذاران چمن سوختهای
Qəzəl 6797روی دل با همه کس در همه جا داشته ایدر ته پرده نیرنگ چها داشته ای
Qəzəl 6798دست اگر در کمر راهبر دل زده ایبی تردد به میان دامن منزل زده ای
Qəzəl 6799طعمه مور شوی گرچه سلیمان شدهایزال می گردی اگر رستم دستان شدهای
Qəzəl 680روی تو غنچه ساخت گل آفتاب رادر هم شکست کوکبه ماهتاب را
Qəzəl 6800Ey gözəl, həm meypərəst, həm də qəzəlxan olmusan,O yaman gözdən uzaq, məşhuri-dövran olmusan.
Qəzəl 6801در کدامین چمن ای سرو به بار آمدهای؟که ربایندهتر از خواب بهار آمدهای
Qəzəl 6802دلربایانه دگر بر سر ناز آمدهایاز دل من چه به جا مانده که باز آمدهای
Qəzəl 6803ای که از بیبصران راه خدا میطلبیچشم بگشای که از کور عصا میطلبی
Qəzəl 6804نی خود را بشکن گر شکری می طلبیبرگ از خود بفشان گر ثمری می طلبی
Qəzəl 6805می گزد راحتم ای خار مغیلان مددیپایم از دست شد ای خضر بیابان مددی
Qəzəl 6806چه ثمر میدهد آن دل که نه آبش کردی؟به کجا میرسد آن پا که به خوابش کردی؟
Qəzəl 6807نیست چون صبح ترا جز نفس معدودیچه کنی چون دل شب تیره اش از هر دودی؟
Qəzəl 6808عیب صاحب هنران چند به بازار آری؟چند ازان گلبن پر گل کف پر خار آری؟
Qəzəl 6809اگر از موج خطر چشم به ساحل داریدر دل بحر همان آینه در گل داری
Qəzəl 681هر کس نکرده در گرو می کتاب رانگرفته است از گل کاغذ گلاب را
Qəzəl 6810پرده بردار ز رخسار که دیدن داریسربرآور ز گریبان که دمیدن داری
Qəzəl 6811رخصت بوسه اگر از لب جامی داریتلخ منشین که عجب عیش مدامی داری
Qəzəl 6812هر کس از اهل نظر را به بیانی داریچشم بد دور که خوش تیغ زبانی داری
Qəzəl 6813کوش تا دل به تماشای جهان نگذاریداغ افسوس بر آیینه جان نگذاری
Qəzəl 6814بیخبر شو ز جهان گر خبری می گیریچون گل از پوست برآ گر ثمری می گیری
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.