Qəzəl 6875

مکش چو تنگدلان آه از پریشانیکه دل ز حق شود آگاه از پریشانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6876

ز من مدار توقع سخن از انجمنیکه نیست باعث گفتار چشم خوش سخنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6877

چه خون که در جگر ماه و آفتاب کنیرخ لطیف چو گلرنگ از شراب کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6878

به محفلی که رخ از باده لاله زار کنیچه خون که در دل بی رحم روزگار کنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6879

بر این مباش که خون در دل نیاز کنیبه قدر مرتبه حسن خویش ناز کنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 688

سرگشته چند فکر پریشان کند ترا؟در خانه گردبد بیابان کند ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6880

چرا به سلسله زلف او نظر نکنی؟چرا به عالم بی منتها سفر نکنی؟

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6881

برون نیامده از خویشتن سفر نکنیز خویش تا نبری راه عشق سرنکنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6882

صفای وقت درین خاکدان چه می خواهی؟گهر ز دامن ریگ روان چه می خواهی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6883

دل عزیز به این تیره خاکدان چه دهی؟به مفت یوسف خود را به کاروان چه دهی؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6884

همین نه در نظر ای سیمبر نمی آییز سرکشی تو به اندیشه درنمی آیی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6885

فکنده شور محبت مرا به صحراییکه موج می زند از هر کنار دریایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6886

گرفته است مرا در میان تماشاییکه در خیال نیاورده هیچ بینایی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6887

ز حسن شوخ تو نظاره تماشاییسفینه ای است که گردیده است دریایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6888

نماند دشت جنون را رمیده آهوییکه پیش وحشت من ته نکرد زانویی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6889

ای آن که دل به ابروی پیوسته بسته‌ایغافل مشو که در ته طاق شکسته‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 689

بی آب ساخت خط، لب جان پرور تراکرد این غبار مهره گل گوهر ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6890

ای آن که دل به دولت بیدار بسته ایدر راه برق، سد خس و خار بسته ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6891

از زهر چشم، چشم من زار بسته ایراه عیادت از چه به بیمار بسته ای؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6892

طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایبرخاست شور حشر و تو کاهل نشسته ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6893

ای صید پیشه ای که دل از ما گرفته ایبر خویشتن ببال که عنقا گرفته ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6894

روی زمین به زلف معنبر گرفته ایبا این سپه چه ملک محقر گرفته ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6895

از مردمان اگر چه کناری گرفته ایاین گوشه را برای شکاری گرفته ای

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6896

در خاک و خون کشید مرا ترک‌زاده‌ایمژگان به نازبالش دل تکیه داده‌ای

Saib TəbriziQəzəl2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.