Səfəvi dövrü
مکش چو تنگدلان آه از پریشانیکه دل ز حق شود آگاه از پریشانی
Qəzəl 6876ز من مدار توقع سخن از انجمنیکه نیست باعث گفتار چشم خوش سخنی
Qəzəl 6877چه خون که در جگر ماه و آفتاب کنیرخ لطیف چو گلرنگ از شراب کنی
Qəzəl 6878به محفلی که رخ از باده لاله زار کنیچه خون که در دل بی رحم روزگار کنی
Qəzəl 6879بر این مباش که خون در دل نیاز کنیبه قدر مرتبه حسن خویش ناز کنی
Qəzəl 688سرگشته چند فکر پریشان کند ترا؟در خانه گردبد بیابان کند ترا
Qəzəl 6880چرا به سلسله زلف او نظر نکنی؟چرا به عالم بی منتها سفر نکنی؟
Qəzəl 6881برون نیامده از خویشتن سفر نکنیز خویش تا نبری راه عشق سرنکنی
Qəzəl 6882صفای وقت درین خاکدان چه می خواهی؟گهر ز دامن ریگ روان چه می خواهی؟
Qəzəl 6883دل عزیز به این تیره خاکدان چه دهی؟به مفت یوسف خود را به کاروان چه دهی؟
Qəzəl 6884همین نه در نظر ای سیمبر نمی آییز سرکشی تو به اندیشه درنمی آیی
Qəzəl 6885فکنده شور محبت مرا به صحراییکه موج می زند از هر کنار دریایی
Qəzəl 6886گرفته است مرا در میان تماشاییکه در خیال نیاورده هیچ بینایی
Qəzəl 6887ز حسن شوخ تو نظاره تماشاییسفینه ای است که گردیده است دریایی
Qəzəl 6888نماند دشت جنون را رمیده آهوییکه پیش وحشت من ته نکرد زانویی
Qəzəl 6889ای آن که دل به ابروی پیوسته بستهایغافل مشو که در ته طاق شکستهای
Qəzəl 689بی آب ساخت خط، لب جان پرور تراکرد این غبار مهره گل گوهر ترا
Qəzəl 6890ای آن که دل به دولت بیدار بسته ایدر راه برق، سد خس و خار بسته ای
Qəzəl 6891از زهر چشم، چشم من زار بسته ایراه عیادت از چه به بیمار بسته ای؟
Qəzəl 6892طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایبرخاست شور حشر و تو کاهل نشسته ای
Qəzəl 6893ای صید پیشه ای که دل از ما گرفته ایبر خویشتن ببال که عنقا گرفته ای
Qəzəl 6894روی زمین به زلف معنبر گرفته ایبا این سپه چه ملک محقر گرفته ای
Qəzəl 6895از مردمان اگر چه کناری گرفته ایاین گوشه را برای شکاری گرفته ای
Qəzəl 6896در خاک و خون کشید مرا ترکزادهایمژگان به نازبالش دل تکیه دادهای
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.