Səfəvi dövrü
تا کی اندیشه این عالم پرشور کنی؟دست تا چند درین خانه زنبور کنی؟
Qəzəl 6832از سر صدق اگر سینه خود چاک کنیفیض صبح از نفس پاک خود ادراک کنی
Qəzəl 6833دل چون شیشه خود گر تهی از باده کنیکوری دیو هوا، پر ز پریزاده کنی
Qəzəl 6834تا تو چون شانه دل چاک مهیا نکنیپنجه در پنجه آن زلف چلیپا نکنی
Qəzəl 6835از خودی چشم بپوشان اگر اهل دینیکه خدابین نشود دیده هر خودبینی
Qəzəl 6836چند چون چشم هوسناک به هر سو بینی؟جمع شو تا هم از آیینه خود رو بینی
Qəzəl 6837چه به هر سوی چو کوران به عصا می بینی؟چاه زیر قدم توست چو وا می بینی
Qəzəl 6838خاک شو خاک ازان پیش که بر باد رویبندگی پیشه خود ساز که آزاد روی
Qəzəl 6839به خبر چند تسلی ز رخ یار شوی؟سعی کن سعی که شایسته دیدار شوی
Qəzəl 684دلکوب نیست حادثه دنیاپرست راماهی ز حرص طعمه فرو خورد شست را
Qəzəl 6840غنچه را راه در آن چاک گریبان ندهیبه کف طفل نوآموز گلستان ندهی
Qəzəl 6841بی حجابانه به آغوش کجا می آیی؟که به صد ناز در اندیشه ما می آیی؟
Qəzəl 6842رخ برافروخته دیگر به نظر میآییاز شکار دلگرم که دگر میآیی؟
Qəzəl 6843عیش فرش است در آن محفل روح افزاییکه فتد شیشه می جایی و ساقی جایی
Qəzəl 6844باش در ذکر خدا دایم اگر جویاییکاین براقی است که تا عرش ناستد جایی
Qəzəl 6845بهار گشت ز خود عارفانه بیرون آیاگر ز خود نتوانی ز خانه بیرون آی
Qəzəl 6846مباش معجب و خودبین که در بلا افتیمبین در آینه بسیار کز صفا افتی
Qəzəl 6847تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتیز خویش مرحله ای پیشتر نمی افتی
Qəzəl 6848ز خط سیه رخ چون لاله زار خود کردیستم به روز من و روزگار خود کردی
Qəzəl 6849اگر مقید کسب هوا نمی گردیحباب وار ز دریا جدا نمی گردی
Qəzəl 685از دل بپرس نیک و بد هر سرشت راآیینه است سنگ محک، خوب و زشت را
Qəzəl 6850دل مرا به نگاهی ز من برآوردیسخن نکرده مرا از سخن برآوردی
Qəzəl 6851هزار عقد محبت به این و آن بندیهمین به کشتن من تیغ بر میان بندی
Qəzəl 6852اگر سرای جهان در خور سزا بودیز خوان رزق شکر روزی هما بودی
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.