Səfəvi dövrü
ز خوبان قامت جانان علم باشد به یکتاییالف را هیچ حرفی برنمی آرد ز رعنایی
Qəzəl 6789شنیدم بلبل خود را ستایش کرده ای جاییمیان عندلیبان دگر افتاده غوغایی
Qəzəl 679Su qabına tökməzlər dardır deyə şərabı,Dəli selə bənzədər gecə vaxtı məhtabı.
Qəzəl 6790مرا افکنده رخسار عرقناکش به دریاییکه دارد هر حبابش در گره طوفان خودرایی
Qəzəl 6791که غیر از سنگ طفلان می کند دیوانه آرایی؟که غیر از گنج گوهر می کند ویرانه آرایی؟
Qəzəl 6792به توحید خدا همچون الف گویاست تنهاییدویی در پله شرک است و بی همتاست تنهایی
Qəzəl 6793ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجوییچو داغ لاله دایم در نظر دارم پریرویی
Qəzəl 6794چهره را صیقلی از آتشِ می ساختهایخبر از خویش نداری که چه پرداختهای
Qəzəl 6795تا ز رخسار چو مه پرده برانداختهایسوز خورشید به جان قمر انداختهای
Qəzəl 6796تا رخ از باده گلرنگ برافروختهایجگر لالهعذاران چمن سوختهای
Qəzəl 6797روی دل با همه کس در همه جا داشته ایدر ته پرده نیرنگ چها داشته ای
Qəzəl 6798دست اگر در کمر راهبر دل زده ایبی تردد به میان دامن منزل زده ای
Qəzəl 6799طعمه مور شوی گرچه سلیمان شدهایزال می گردی اگر رستم دستان شدهای
Qəzəl 680روی تو غنچه ساخت گل آفتاب رادر هم شکست کوکبه ماهتاب را
Qəzəl 6800Ey gözəl, həm meypərəst, həm də qəzəlxan olmusan,O yaman gözdən uzaq, məşhuri-dövran olmusan.
Qəzəl 6801در کدامین چمن ای سرو به بار آمدهای؟که ربایندهتر از خواب بهار آمدهای
Qəzəl 6802دلربایانه دگر بر سر ناز آمدهایاز دل من چه به جا مانده که باز آمدهای
Qəzəl 6803ای که از بیبصران راه خدا میطلبیچشم بگشای که از کور عصا میطلبی
Qəzəl 6804نی خود را بشکن گر شکری می طلبیبرگ از خود بفشان گر ثمری می طلبی
Qəzəl 6805می گزد راحتم ای خار مغیلان مددیپایم از دست شد ای خضر بیابان مددی
Qəzəl 6806چه ثمر میدهد آن دل که نه آبش کردی؟به کجا میرسد آن پا که به خوابش کردی؟
Qəzəl 6807نیست چون صبح ترا جز نفس معدودیچه کنی چون دل شب تیره اش از هر دودی؟
Qəzəl 6808عیب صاحب هنران چند به بازار آری؟چند ازان گلبن پر گل کف پر خار آری؟
Qəzəl 6809اگر از موج خطر چشم به ساحل داریدر دل بحر همان آینه در گل داری
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.