Səfəvi dövrü
تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟من هیچ نمی گویم، آخر تو روا داری؟
Qəzəl 6985هر چند که مهر شرم بر درج دهن داریچون غنچه به زیر لب صد رنگ سخن داری
Qəzəl 6986در نظر هر که داد عشق تواش سروریملک سلیمان بود حلقه انگشتری
Qəzəl 6987خاک سیه روز را شمع شبستان تویینه صدف چرخ را گوهر رخشان تویی
Qəzəl 6988حرف آن لب در میان افکندهایشور محشر در جهان افکندهای
Qəzəl 6989کشتی تن را شکستم یللیاز حجاب بحر رستم یللی
Qəzəl 699یک بار بی خبر به شبستان من درآچون بوی گل، نهفته به این انجمن درآ
Qəzəl 6990پا به ادب نه که زخم خار نیابیبار به دلها منه که بار نیابی
Qəzəl 6991مرکز عیش است آن دهان که تو داریعمر دوباره است آن لبان که تو داری
Qəzəl 6992ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانهایدر پای شمعت آسمان پرسوخته پروانهای
Qəzəl 6993با دختر رز دگر نشستیپیمان خدای را شکستی
Qəzəl 6994رویی به طراوت قمر داریچشمی ز ستاره شوختر داری
Qəzəl 6995دارد از خط گل رخسار تو فرمان خداییچون به فرمان خدا از همه کس دل نربایی؟
Qəzəl 700روی تو سوخته است دل لاله زار رادر غنچه کرده است حصاری بهار را
Qəzəl 701دیوانه کرد سبزه خطت بهار رادر خاک و خون کشید رخت لاله زار را
Qəzəl 702دریاب صبح فیض نسیم بهار رادر دیده جا ده این نفس بی غبار را
Qəzəl 703Başlandı yenə od nəfəsi burda baharın,Yüz rəngə çalan qönçələri pozdu qərarın.
Qəzəl 704از شرم، حرص دلبری افزود ناز راکز دوختن گرسنه شود چشم، باز را
Qəzəl 705Məstlik nişanı artıb üzündə dilnəvazın,Baharda artırar çün nigar da xabi-nazın.
Qəzəl 706دانسته ام غرور خریدار خویش راخود همچو زلف می شکنم کار خویش را
Qəzəl 707از کینه پاک کن دل افگار خویش راصبح امید ساز شب تار خویش را
Qəzəl 708کوتاه ساز رشته آمال خویش رامپسند در شکنجه پر و بال خویش را
Qəzəl 709پوشیده گر به زلف کنی روی خویش راآخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟
Qəzəl 710حاجت به خون گرم جگر نیست داغ راروغن ز خود بود گهر شبچراغ را
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.