Pərakəndə şeir 19

ز هجران که دارد لاله داغی دلسیاهی را؟غزال دشت از چشم که دارد خوش نگاهی را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 20

نگه دارد خدا آن سیمتن را از گزند ما!که اخگر در گریبان دارد آتش از سپند ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 21

بزم عشق است میا از در عادت به درونشیوه مردم بیگانه سلام است اینجا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 22

جان من رفتن ازین سینه بی کینه چرا؟روی گردان شدن از صحبت آیینه چرا؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 23

گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مراخار در پیرهن چشم تر انداخت مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 24

نه چنان تنگ گرفته است دل تنگ مراکه برآرد ز کدورت می گلرنگ مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 25

تا به کی دور بود سایه ابراز سر ما؟خشک باشد لب ما چون جگر ساغر ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 26

رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ماپنجه در پنجه الماس کند تیشه ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 27

صیقلی می شود از زخم زبان سینه مادم شمشیر بود صیقل آیینه ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 28

Güllərə rəng verib çünki vəfadarlığımız,Sərvi heyran eləyib bunca havadarlığımız.

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 29

زهی رخ تو نموداری از بهشت خدانهال قد تو برهان عالم بالا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 30

(مده ز دست درین فصل جام صهبا راکه موج لاله به می شست روی صحرا را)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 31

اسیر ساخت به یک خنده نهان ما راگشاده رویی گل کرد باغبان ما را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 32

در زیر بار مهره گل نیست دست ماز اشک تاک سبحه کند می پرست ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 33

غافل مشو ز رتبه شوق بلند مااز ساق عرش (حلقه) رباید کمند ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 34

قانع به جرعه نیست لب میگسار مامیخانه را به آب رساند خمار ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 35

تا کی به شعله ای نزند جوش داغ ما؟پیش از فتیله چند بسوزد چراغ ما؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 36

(مردانه ازین خرقه سالوس برون آزن نیستی، از پرده ناموس برون آ)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 37

از نغمه عشاق چه ذوق اهل هوس را؟از ناله بلبل چه خبر چوب قفس را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 38

بلبل به ثنای تو گشوده است زبان راگل غنچه به پابوس تو کرده است دهان را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 39

هر نگه صد کاسه خون می خوردتا به مژگان می رساند خویش را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 40

چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟خار مانع نشود قافله ریگ روان را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 41

لعل از کان بدخشان، گوهر از عمان طلبگنج از ویران، حضور دل ز درویشان طلب

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 42

چنان ز ساده دلی ها رمیده ام ز کتابکه بوی خون به مشامم رسید ز سرخی باب!

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.