Pərakəndə şeir 91

تا خیال زلف او ره در دل دیوانه داشتاز پر و بال پری جاروب این ویرانه داشت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 92

در محبت کام نتوان بی دل خونخواره یافتغنچه خونها خورد تا چون گل دل صدپاره یافت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 93

پنجه غیرت دل پرویز را در هم شکستهر کجا حرفی ز شیرین کاری فرهاد رفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 94

به این عنوان اگر قامت کشد سرو دلارایتنماید طوق قمری جلوه خلخال در پایت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 95

هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاستسرو چون زنگ ز آیینه قمری برخاست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 96

تار و پود فلک از ناله پیچیده ماستپیله اطلس گردون دل غم دیده ماست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 97

پیش ارباب خرد رسم تکلف باب استدر خرابات مغان ترک ادب آداب است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 98

پیش اشکم که خروشنده تر از سیلاب استبحر را مهر خموشی به لب از گرداب است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 99

چشمت از گوشه میخانه بلاخیزترستپسته تنگ تو از بوسه شکرریزترست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 100

در شکست دل ما سعی نه از تدبیرستپشت این لشکر آگاه، دم شمشیرست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 101

فکر دنیای دنی کار خدانشناس استهر چه در دل گذرد غیر خدا وسواس است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 102

چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 103

تا به کام است فلک، خار گل پیرهن استبخت تا سبز بود ساحت گلخن چمن است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 104

شور دریای وجود از سر پرشور من استرقص مینای فلک از می پرزور من است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 105

اشک از گرمی آه دل من گلگون استطره آه من از سلسله مجنون است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 106

نامه لاله که داغ جگرش مضمون استچشم بر راه قبول نظر مجنون است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 107

یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین استچشم بد دور ازان ملک که حدش این است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 108

روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه استدست امیدم ازان سیب ذقن کوتاه است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 109

اشک خالی کن دلهای غم اندوخته استسخن سرد نسیم جگر سوخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 110

راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 111

دل هر کس که مسلم ز علایق رسته استچون سپندی است که از آتش سوزان جسته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 112

جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 113

دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفتگل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 114

(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریختز چارموجه غم در دهان مار گریخت)

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.