Pərakəndə şeir 163

زلفت که همچو شام غریبان گرفته استصبح نشاط در ته دامان گرفته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 164

از سرد مهری آتش شوقم فسرده استروغن تلف مکن به چراغی که مرده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 165

در جوش خلق کعبه حاجات گم شده استدر توبه شکسته خرابات گم شده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 166

خال تو ریشه در شکرستان دوانده استدر خط سبز، شهپر طوطی رسانده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 167

دل بی خیال طایر شهپر بریده استبی فکر روح پای به دامن کشیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 168

از پسته تو شور ملاحت چکیده استصبح صباحت از گل رویت دمیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 169

آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده استخود را به زیر بال سمندر کشیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 170

دارد سری به کاکل او هر سری که هستدربند اوست هر دل غم پروری که هست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 171

(در زیر آسمان دل بی اضطراب نیستدر چشم ما غنودگیی هست، خواب نیست)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 172

عشق ترا به رونق ما احتیاج نیستاین برق را به مشت گیا احتیاج نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 173

بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیستبر اعتدال لیل و نهار اعتماد نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 174

در گلشن وجود ره بوالفضول نیستبرگ خزان رسیده او بی اصول نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 175

بر رنگ عصمت تو می ناب دست یافتصد حیف بر کتان تو مهتاب دست یافت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 176

از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفتاین ملک را به تیغ زبان می توان گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 177

تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟از بی تهی اشک نظرباز توان سوخت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 178

رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت استخط گرد گل روی تو دیوار بهشت است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 179

رخسار تو شاداب تر از لاله طورستشبنم گل سیراب ترا دیده شورست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 180

می بی نمک صحبت احباب حرام استمی چیست، گر انصاف بود آب حرام است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 181

آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم استدر آخر بازار، فروشنده کریم است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 182

از وصل، ملال دل خرم نمکین استدر دامن گل گریه شبنم نمکین است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 183

روی دل این خسته به آن چشم سخنگوستچون عقده مرا چشم به آن گوشه ابروست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 184

(راه سخنم معنی بسیار گرفته استاز جوش گل این رخنه دیوار گرفته است)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 186

از خموشی هرکه سر در جیب فکرت می‌برددر سخن از دیگران گوی سعادت می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 187

ناله بلبل به بال شیون ما می پردچشم شبنم در هوای گلشن ما می پرد

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.