Pərakəndə şeir 67

عیدست مرگ دست به هستی فشانده راپروای باد نیست چراغ نشانده را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 68

مجنون کند فریب نگاهت غزاله رابوی خوش تو تازه کند داغ لاله را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 69

غم روزی نخورد هر که دلش آزاده استروزی اهل تو کل همه جا آماده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 70

آن که صد شیوه به آن چشم سخنگو داده استچه اداها که به آن گوشه ابرو داده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 71

لعل سیراب تو ترخنده به صهبا زده استنگهت زهر به سرچشمه مینا زده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 72

سبزه خط تو راه دل آگاه زده استاین چه خضرست ندانم که مرا راه زده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 73

داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته استاز تب غیرت گل خورشید را افروخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 74

در غلط می افکند هر دم سپند بزم راعکس رخسارت ز بس آیینه را افروخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 75

دل به دام زلف آن مشکین کمند افتاده استمرغ بی بال و پری در کوچه بند افتاده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 76

بخت ما چون بیدمجنون سرنگون افتاده استهمچو داغ لاله نان ما به خون افتاده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 77

تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده استگریه خونها خورده تا در چشم من جا کرده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 78

بر سر گردون گل انجم سرشک ما زده استباده گلرنگ ما گل بر سر مینا زده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 79

از خمار خواب خوش یوسف به زندان آمده استبد نبیند هر که خواب او پریشان آمده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 80

گل ز تیغ غمزه‌اش در خاک و خون غلتیده استچشم خورشید از غبار خط او ترسیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 81

آنچه می دانیش روی به خون اندوده ای استآنچه سروش می شماری تیغ زهرآلوده ای است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 82

عشق پنهانی خنک چون ناز حسن خانگی استشیوه های دلفریب عشق در دیوانگی است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 83

هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بستبر دل آسوده راه یک جهان آشوب بست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 84

چشم ما طرفی کز آن رخسار آتشناک بستکی سمندر از وصال شعله بی باک بست؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 85

بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشستچین چو جوهر عاقبت بر تیغ آن ابرو نشست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 86

بس که بر رویم غبار کلفت از هر سو نشستگرد از تمثال من آیینه را بر رو نشست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 87

خوشدلی فرش است در هر جا شراب و ساز هستغم نگردد گرد آن محفل که غم پرداز هست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 88

در محبت جز تهیدستی متاعی باب نیستهر که را دل هست اینجا از اولوالالباب نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 89

(آتشین جانی چو من بر صفحه ایام نیستبخیه را بر خرقه من چون سپند آرام نیست)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 90

ذوقی از حرف محبت بی صفای سینه نیستطوطیان را تخته مشقی به از آیینه نیست

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.