Pərakəndə şeir 43

گر ز روی خود براندازی نقابپشت بر دیوار ماند آفتاب

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 44

گل رخسار او در عالم آبزند ترخنده بر یاقوت سیراب

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 45

(ای لعل تو جان بخش ترا ز عیسی مشربچشم تو فریبنده تر از لولی مشرب)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 46

(حاجت از خاک مراد در میخانه طلبدم همت ز لب خامش پیمانه طلب)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 47

هر که از بی طاقتی نالید تمکینش سزاستهر که از فتراک سرپیچید بالینش سزاست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 48

سجده گاه بوسه من نقش پای او بس استدست پیچ حسرتم زلف رسای او بس است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 49

شیوه ما گرد جانان بی خبر گردیدن استگرد دل گردیدن ما گرد سر گردیدن است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 50

خاکساری مشرب و افتادگی دین من استبالش خارای من از خواب سنگین من است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 51

چه حاجت است به می لعل سیر رنگ ترا؟نظر به پرتو خورشید نیست رنگ ترا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 52

خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش رابه دست بوسه دهم خاک آستانش را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 53

سرشته اند به دیوانگی سرشت مرانمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 54

ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرابه لب رسید مرا جان و جان نداد مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 55

نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 56

سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان راچه حاجت است به شمشیر تیزدستان را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 57

ز جلوه تو حیاتی است خاکساران راکه خون مرده شمارند آب حیوان را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 58

بهار مایه غفلت بود گرانان راشکوفه پنبه گوش است باغبانان را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 59

به دست شانه مده زلف عنبرین بو رابه خود دراز مگردان زبان بدگو را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 60

چه نسبت است به روی تو روی آینه را؟که خشک کرد فروغ تو جوی آینه را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 61

چو آفتاب بکش جام صبحگاهی رابه خاکیان بچشان رحمت الهی را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 62

گذشت عمر و نگردید پخته طینت مابه آفتاب قیامت فتاد نوبت ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 63

باقی به حق، ز خویش فنا می کند ترااز عشق غافلی که چها می کند ترا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 64

کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟از خط جام، حلقه کنم نام عقل را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 65

(از رحم بر زمین نزد آسمان مرادارد بپا برای نشان این کمان مرا)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 66

کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟ظاهر کند به عالمیان پستی مرا

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.