Səfəvi dövrü
گر ز روی خود براندازی نقابپشت بر دیوار ماند آفتاب
Pərakəndə şeir 44گل رخسار او در عالم آبزند ترخنده بر یاقوت سیراب
Pərakəndə şeir 45(ای لعل تو جان بخش ترا ز عیسی مشربچشم تو فریبنده تر از لولی مشرب)
Pərakəndə şeir 46(حاجت از خاک مراد در میخانه طلبدم همت ز لب خامش پیمانه طلب)
Pərakəndə şeir 47هر که از بی طاقتی نالید تمکینش سزاستهر که از فتراک سرپیچید بالینش سزاست
Pərakəndə şeir 48سجده گاه بوسه من نقش پای او بس استدست پیچ حسرتم زلف رسای او بس است
Pərakəndə şeir 49شیوه ما گرد جانان بی خبر گردیدن استگرد دل گردیدن ما گرد سر گردیدن است
Pərakəndə şeir 50خاکساری مشرب و افتادگی دین من استبالش خارای من از خواب سنگین من است
Pərakəndə şeir 51چه حاجت است به می لعل سیر رنگ ترا؟نظر به پرتو خورشید نیست رنگ ترا
Pərakəndə şeir 52خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش رابه دست بوسه دهم خاک آستانش را
Pərakəndə şeir 53سرشته اند به دیوانگی سرشت مرانمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا
Pərakəndə şeir 54ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرابه لب رسید مرا جان و جان نداد مرا
Pərakəndə şeir 55نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا
Pərakəndə şeir 56سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان راچه حاجت است به شمشیر تیزدستان را؟
Pərakəndə şeir 57ز جلوه تو حیاتی است خاکساران راکه خون مرده شمارند آب حیوان را
Pərakəndə şeir 58بهار مایه غفلت بود گرانان راشکوفه پنبه گوش است باغبانان را
Pərakəndə şeir 59به دست شانه مده زلف عنبرین بو رابه خود دراز مگردان زبان بدگو را
Pərakəndə şeir 60چه نسبت است به روی تو روی آینه را؟که خشک کرد فروغ تو جوی آینه را
Pərakəndə şeir 61چو آفتاب بکش جام صبحگاهی رابه خاکیان بچشان رحمت الهی را
Pərakəndə şeir 62گذشت عمر و نگردید پخته طینت مابه آفتاب قیامت فتاد نوبت ما
Pərakəndə şeir 63باقی به حق، ز خویش فنا می کند ترااز عشق غافلی که چها می کند ترا
Pərakəndə şeir 64کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟از خط جام، حلقه کنم نام عقل را
Pərakəndə şeir 65(از رحم بر زمین نزد آسمان مرادارد بپا برای نشان این کمان مرا)
Pərakəndə şeir 66کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟ظاهر کند به عالمیان پستی مرا
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.