Səfəvi dövrü
مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاستکمند وحدت من چارموجه دریاست
Pərakəndə şeir 116سیاه روی کتاب از ورق شماری ماستشبی که صبح ندارد سیاهکاری ماست
Pərakəndə şeir 117ترا که پنبه گوش شعور سیماب استنفس کشیدن محشر فسانه خواب است
Pərakəndə şeir 118زبان شانه درازست بر سر عالمبه این که خدمت زلف تو حق شمشادست
Pərakəndə şeir 119دل آرمیده بود گفتگو چو هموارستچمن صحیح بود تا نسیم بیمارست
Pərakəndə şeir 120ستاره سحر عشق چشم بیدارستغبار لشکر غم ناله شرربارست
Pərakəndə şeir 121ترا که خط بناگوش ابجد نازستچه وقت توبه حسن کرشمه پردازست؟
Pərakəndə şeir 122کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست
Pərakəndə şeir 123تبسمی که دهد یار ازان دهن جان استمیی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است
Pərakəndə şeir 124سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است
Pərakəndə şeir 125ز ناله ام در و بام قفس نگارین استز گریه ام چمن روزگار رنگین است
Pərakəndə şeir 126هزار گرگ هوس در کمین عصمت توستچه وقت رفتن صحرا و سیر و صحبت توست؟
Pərakəndə şeir 127حیرتکده چشم مرا خواب ندیده استافتادگی اشک مرا آب ندیده است
Pərakəndə şeir 128بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی استهر حلقه پی رفتن حسن تو رکابی است
Pərakəndə şeir 129اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی استکآبادی این طایفه موقوف خرابی است
Pərakəndə şeir 130ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟بال و پر این طایفه از همت عالی است
Pərakəndə şeir 131جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیستچون خم ز خرابات مرا پای سفر نیست
Pərakəndə şeir 132جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیستدر نامه ما یک سر مو سهو قلم نیست
Pərakəndə şeir 133ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست
Pərakəndə şeir 134در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیستدر عالم حیرت ز تماشا خبری نیست
Pərakəndə şeir 135هر کس طمع روی دل از مردم خس داشتامید شکرخند گل از چاک قفس داشت
Pərakəndə şeir 136زاهدان را گوشه خلوت بس استعارفان را نشأه وحدت بس است
Pərakəndə şeir 137ای دل بی درد، آزادی بس استاین همه آزار ما دادی بس است
Pərakəndə şeir 138در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداستآیینه صاف چون شد آیینه ساز پیداست
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.