Pərakəndə şeir 115

مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاستکمند وحدت من چارموجه دریاست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 116

سیاه روی کتاب از ورق شماری ماستشبی که صبح ندارد سیاهکاری ماست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 117

ترا که پنبه گوش شعور سیماب استنفس کشیدن محشر فسانه خواب است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 118

زبان شانه درازست بر سر عالمبه این که خدمت زلف تو حق شمشادست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 119

دل آرمیده بود گفتگو چو هموارستچمن صحیح بود تا نسیم بیمارست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 120

ستاره سحر عشق چشم بیدارستغبار لشکر غم ناله شرربارست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 121

ترا که خط بناگوش ابجد نازستچه وقت توبه حسن کرشمه پردازست؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 122

کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 123

تبسمی که دهد یار ازان دهن جان استمیی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 124

سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 125

ز ناله ام در و بام قفس نگارین استز گریه ام چمن روزگار رنگین است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 126

هزار گرگ هوس در کمین عصمت توستچه وقت رفتن صحرا و سیر و صحبت توست؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 127

حیرتکده چشم مرا خواب ندیده استافتادگی اشک مرا آب ندیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 128

بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی استهر حلقه پی رفتن حسن تو رکابی است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 129

اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی استکآبادی این طایفه موقوف خرابی است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 130

ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟بال و پر این طایفه از همت عالی است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 131

جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیستچون خم ز خرابات مرا پای سفر نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 132

جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیستدر نامه ما یک سر مو سهو قلم نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 133

ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 134

در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیستدر عالم حیرت ز تماشا خبری نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 135

هر کس طمع روی دل از مردم خس داشتامید شکرخند گل از چاک قفس داشت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 136

زاهدان را گوشه خلوت بس استعارفان را نشأه وحدت بس است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 137

ای دل بی درد، آزادی بس استاین همه آزار ما دادی بس است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 138

در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداستآیینه صاف چون شد آیینه ساز پیداست

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.