Mücirəddin Beyləqani: Səlcuq dövrü
یارم چو گه خشم کم آزرم شودسردیم بگوید آنگهی گرم شود
Rübai 77هر کو به جهان غمخور زلف تو شوددلتنگ تر از چنبر زلف تو شود
Rübai 78وقت است که حسن تو وبال تو شودحال تو به تیرگی چو خال تو شود
Rübai 79دل گرچه همه ساله جمالت خواهدوآید به بر تو تا وصالت خواهد
Rübai 80بلبل به سحر دو دیده پر خون آیدبا ناله و نوحه دگرگون آید
Rübai 81دوران فلک چون تو شهی ننمایدتیغ پدرت بند فلک بگشاید
Rübai 82بنمای رخ ار کام منت می بایدزان پیش که دود از آتشت برناید
Rübai 83خورشید رخت شبی که وصل آرایدبا پرتو او ستاره پیدا ناید
Rübai 84ای صبر نگفتی چو غمی پیش آیدخوش باش که کار تو ز من بگشاید
Rübai 85Fərman verən oldun, sənə bəxt olmuş yar,Səndə nə kərəm, bu gün nə bir insaf var.
Rübai 86چون کار من از شهاب بر چرخ رسیدوز دست غمم به لطف خود باز خرید
Rübai 87برخاست دلم تا دگری بگزیندگفتم بنشین که یار از من بیند
Rübai 88آن دل که ز غم خون شد اگر به بیندبنشیند و دامن ز غمت در چیند
Rübai 89یاد تو چو جان در دل من بنشیندکو آنکه ز عالم غم تو بگزیند
Rübai 90ای دل طمع از جفاپرستی بردارهشیار شو و دلت ز مستی بردار
Rübai 91جانم به سر زلف مشوش بگذارخوش باش و مرا به عیش ناخوش بگذار
Rübai 92ای از غم هجران تو ای طرفه نگاردر هر نفسی شکایتم بودی کار
Rübai 93یارم سخن عشوه نهاد اندر بارغم تاختن آورد ز من برد قرار
Rübai 94یک تیر جفا نماند کان زیبا یارآنرا نزدست بر دل من صد بار
Rübai 95با من چو گل ار شبی بپیوندد یارننشسته هنوز رخت بر بندد یار
Rübai 96ای دل ز ره دراز می آید یارخوش باش که دلنواز می آید یار
Rübai 97گر دیده بدی روی ترا یوسف مصرآشفته شدی چو من گدا یوسف مصر
Rübai 98من دوش به یار گفتم ای تنگ شکرشاید که لب ترا گزم بار دگر
Rübai 99چون لطف سماع هست جامی کم گیرچون کار طرب بپخت خامی کم گیر
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.