Mücirəddin Beyləqani: Səlcuq dövrü
گر معتکف در وثاق تو نیمزان نیست که خسته فراق تو نیم
Rübai 125ای دیده اقبال به رویت نگرانعاجز شده از فر تو صاحب نظران
Rübai 126İsfahan əhlinin düz olmaz əhdi,Görməzsən iş vaxtı onlarda cəhdi.
Rübai 127زان زر هوسی که خیزد از کان سخنچندانکه نسخته ام به میزان سخن
Rübai 128آن عاقل دوست همچو ابله دشمنآن کرد به من کان نکند صد دشمن
Rübai 129تقویم نو ای معجز طبع تو سخن!بفرست و به وعده کژم طیره مکن
Rübai 130صد طعنه ز هر گدای می خوردم منصد شربت جان گزای می خوردم من
Rübai 131آساید اگر شوی تو همخوابه منگوش فلک ستمگر از لابه من
Rübai 132کندم همه شب ریش ز عشقت تا تو!کافر شدی و نماند خونی با تو
Rübai 133ای گشته زیان مملکت سود از تو!رو تازگی جهان بیفزود از تو
Rübai 134هر تخم که کاشتم نیامد به دروتا چند خورد کهنه دلم غصه نو
Rübai 135چون سایه نه نیستم نه هستم بی تووز سایه خویشتن گسستم بی تو
Rübai 136وصلی که مرا به ناز پروردی کو؟جانی که مراعات دلم کردی کو؟
Rübai 137Ey gecə, neyləyim Allah üçün, mən?Darıxdım təklikdən, kimsəsizlikdən,
Rübai 138ای برده دلم به صد هزار استادی!در عشق تو بندگی به از آزادی
Rübai 139صد عشوه نغز و دلستان آوردیتا عمر عزیزم به زیان آوردی
Rübai 140با دل گفتم چو دلبری بگزیدیبنشین و بگو که با منش چون دیدی؟
Rübai 141ای موی سپید! اگر شبی با یاریبنشینم و از عیش بر آید کاری
Rübai 142ای دل! تو اگر ز رنج جان پرهیزیدر جستن وصل آب رخ خود ریزی
Rübai 143زان دل ز من ای سرو سهی! نستانیخواهی که ز من دل تهی نستانی
Rübai 144هر شب صنما! که رای زی خنده کنیصد عاشق مرده را به لب زنده کنی
Rübai 145یک دم به وصال با رهی ناساییجز سوی خلاف کار من نگرایی
Rübai 146آنکس که به چهره بوستانیست توییوانکس که به غمزه دلستانیست تویی
Rübai 147در معرکه شیر آتش انگیز توییدر بزم به از هزار پرویز تویی
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.