Mücirəddin Beyləqani: Səlcuq dövrü
با یار جفا جوی پس از هجر درازکردم به تلطف سخن وصل آغاز
Rübai 101بی زلف تو شد چشم من از ابر خجلوز چشم تو پای دل فرو رفت به گل
Rübai 102یک دست به مصحف و دگر دست به جامگه نزد حلال مانده گه نزد حرام
Rübai 103دی از می عشق مست برخاسته اممحنت کش و غم پرست برخاسته ام
Rübai 104ای چرخ به زیر پای تو پست شدموز جام شفق جرعه تو مست شدم
Rübai 105گفتم که مگر داد بزرگی دادم؟بند فلکی به زیرگی بگشادم
Rübai 106گفتم که به مهر یار دل بسپردماز هجر نگویم ار ساید خردم
Rübai 107گفتم ز دم سرد رهان یک بارمبا آنکه نکرد گفت منت دارم
Rübai 108چون عود اگر چه تن بلاکش دارمچون مجمر اگر چه دل بر آتش دارم
Rübai 109از چشم خود ابر را خجل می دارموز خون همه خاک راه گل می دارم
Rübai 110دل بر تو فشانم ار بسوزی جگرمو آن دل که من از تو باز گیرم که برم؟
Rübai 111تا کی غم وصل تو پر آوازه خورمبیدل ز تو اندوه بی اندازه خورم
Rübai 112چون در شب هجر تو فرو شد روزمواندر غم تو نیست کسی دلسوزم
Rübai 113گفتم به مراعات دل و تن برسمیک چند به حق دوست و دشمن برسم
Rübai 114تن کو که بدو ناز و دلال تو کشم؟یا دل که غم هجر و وصال تو کشم؟
Rübai 115ماییم درین زمانه سر دفتر غمغم در خور ما آمده ما در خور غم
Rübai 116جان خواست ز من دوش بت دلگسلمگفتم بدهم باز نفرمود دلم
Rübai 117پیوسته ز روزگار دشمن کاممگر شهد خورم زهر شود در کامم
Rübai 118روزی که سراپرده بر افلاک زنمآن روز ردای صبح را چاک زنم
Rübai 119در شیوه عشق بیش ازین کم نزنمور دل ببرد دو دیده بر هم نزنم
Rübai 120با دل گفتم کای دل پرفن! چکنم؟وین درد گرفته را به دامن چکنم؟
Rübai 121چندانکه به کار خود فرو می بینمبی دیده کی خویش نکو می بینم؟
Rübai 122هر عذر که با یار بداندیش نهمزان عذر همه خار دل ریش نهم
Rübai 123چون غنچه اگر بند دهان بگشایماسرار زمانه در زمان بگشایم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.