Nizami Gəncəvi: Səlcuq dövrü
Leylinin məktubunun Məcnuna yetişməsiParladı aləmə günəşin üzü,
Leyli və Məcnun, fəsil 36Məktub başlanmışdı böyük allahlaMisilsiz, əvəzsiz o padişahla.
Leyli və Məcnun, fəsil 37Məcnunun dayısı Səlim Amirinin Məcnunu görməyə gəlməsiBəli, söz sərrafı o vaxtdan bəri
Leyli və Məcnun, fəsil 38Ana öz oğluna boylandı bir az,Elə bil qəlbini doğradı almaz.
Leyli və Məcnun, fəsil 39Çərxin şəhsüvarı atlandı birdən,Meydanı zəbt etdi həriflərindən.
Leyli və Məcnun, fəsil 40Leyli qəfəsdəki o gözəl deyil,Tikilən qələlər xanımıdır, bil.
Leyli və Məcnun, fəsil 41"Canan, hardayıq biz, de hardasan sən?Biz ki, səninkiyik, sən kiminkisən?
Leyli və Məcnun, fəsil 42Bağdadlı Səlamın Məcnunun görüşünə getməsiDeyir söz ustası, onu dinlə sən:
Leyli və Məcnun, fəsil 43İbn Səlamın ölümüBütün nöqtələrdə iş nişanı var,
Leyli və Məcnun, fəsil 44Payızın yetişməsi və Leylinin ölməsiQaydadır yarpaqlar tökülən zaman
Leyli və Məcnun, fəsil 45Leylinin qəbri üzərində Məcnunun ölməsiMəşhur söz ustası, o söz Loqmanı
Leyli və Məcnun, fəsil 46Ey şah, bu dünyaya özün pənahsan,Sən bir şah deyilsən, bəlkə min şahsan.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 1Bismillah, uca tanrı həm rəhmandır, həm rəhim.Tanrı adı açardır xəznələrə, ey həkim!
Sirlər xəzinəsi, fəsil 2Ey bütün varlıqları xəlq edən pərvərdikar!Aciz torpaq da almış səndən qüvvət, iqtidar,
Sirlər xəzinəsi, fəsil 3Sən, ey bizlər yox ikən ta əzəldən var olan!Biz ki, məhv olanlarıq sən, ey həmişə qalan.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 4Əzəlin lövhəsində „əlif“ yazıldığı an,Asıldı kilid kimi Əhmədin qapısından.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 5Bir gecə yarısında yarım günün ağasıCanını məş’əl edib qurdu işıq dünyası.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 6Yeddi ulduzla, doqquz məsnədin zər şəmsəsi,Peyğəmbərlərin sonu, üzüyü, şə’şəəsi,
Sirlər xəzinəsi, fəsil 7Sən, ey bütün bədəni pak canlardan pak olan!Ruhu sən bəsləmisən, bu ruhum sənə qurban.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 8Ey Mədinə yaşmaqlı, Məkkə niqablı mələk,Günəş nə vaxta qədər kölgədə əyləşəcək?
Sirlər xəzinəsi, fəsil 9Sən, ey peyğəmbərlərin tacına bəzək, gövhər,Gövhəri səndən aldı tacına azadələr.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 10Mən dünyanı bağlayan bu dairədə ancaq,Nöqtə düyünü kimi axırda oldum dustaq.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 11Sən ey bütün bəşərə şərəf, yaraşıq olan,Ey dünyanın gözünə əbədi işıq olan
Sirlər xəzinəsi, fəsil 12Bu qədər gözəl gülü tərənnüm eyləyən mənBir bülbüləm bağında könül açan, nəğməzən.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.