Səlcuq dövrü
Şahın ədaləti beş növbə təblini çaldı,Təzadı boşladı dörd təb, birləşib qaldı.
Qəsidə 128تا درد و محنت است در این تنگنای خاکمحنت برای مردم و مردم برای خاک
Qəsidə 129مرغ شد اندر هوا رقص کنان صبحدمبلبله را مرغوار وقت سماع است هم
Qəsidə 130ای لب و زلفین تو مهره و افعی بهمافعی تو دام دیو مهرهٔ تو مهر جم
Qəsidə 131گر نه شب از عین عید ساخت طلسمی بخمعین منعل چراست در خط مغرب رقم
Qəsidə 132طفلی و طفیل توست آدمخردی و زبون توست عالم
Qəsidə 133با آنکه به موی مانم از غمموئی ز جفا نمیکنی کم
Qəsidə 134ای شحنهٔ شش جهات عالمدر چار دری و هفت طارم
Qəsidə 135O pirimiz ki, sübhliqa Xızrdır adı,Hər sübh Xızr çeşməsidir ağzının dadı.
Qəsidə 136Hüsnün bağı olmadan qoy mən cahan görməyim,Qəmin dağı olmadan ruhi-rəvan görməyim.
Qəsidə 137صبح وارم کآفتابی در نهان آوردهامآفتابم کز دم عیسی نشان آوردهام
Qəsidə 138حضرت ستر معلا دیدهامذات سیمرغ آشکارا دیدهام
Qəsidə 139رهروم مقصد امکان به خراسان یابمتشنهام مشرب احسان به خراسان یابم
Qəsidə 140Afiyətdən nişan tapmayıram,Dərd-qəmdən aman tapmayıram.
Qəsidə 141Var idi mənim vəfalı yarım,Xoş keçdi onunla ruzigarım.
Qəsidə 142Bu yaşıl gülzardan mən ayrılanda hər zaman,Bir yeni aləm təfəkkürdən mənə olmuş məkan.
Qəsidə 143Mən kiməm, xilqətdən üstün nəfsimə qiymət verəm?Xilqətin tacı əgər olsa başımda, kafərəm.
Qəsidə 144Əbədiyyət aləminə yol saldığım üçün, mən,Baş əymərəm fani dünya sarayına qətiyyən.
Qəsidə 145در این دامگاه ارچه همدم ندارمبحمدالله از هیچ غم غم ندارم
Qəsidə 146روزم فرو شد از غم، هم غمخوری ندارمرازم برآمداز دل، هم دلبری ندارم
Qəsidə 147ای باغ جان که به ز لبت نوبری ندارمیاد لبت خورم می سر دیگری ندارم
Qəsidə 148هر صبح سر ز گلشن سودا برآورموز صور آه بر فلک آوا برآورم
Qəsidə 149Qucaqlayıb dizimi səbrlə səhərlərdə,Könüllə cismimi acizliyim salar dərdə.
Qəsidə 150Mən canu-dildən istərəm qaçmaq vəfanın qoynuna,Fani dəyirmandır cahan, bağlanmayır canım ona!
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.